LIST DO WSZECHŚWIATA
Drogi Wszechświecie, który jesteś Bogiem,
spraw proszę, bym kochała mądrzej.
Bym mimo zadr i wielu łez pozostała wierna
tej jedynej przyczynie wszelkiego istnienia.
Bym potrafiła dawać bez chęci brania.
Bym kochała ludzi mimo ich nienawiści.
Bym porzuciła ego, zanim zagarnie
piękne słowa na własne użytki.
Drogi Wszechświecie, obdarz mnie miłością,
tak jak napełniasz skorupę twardym orzechem.
Nakarmię nim głodnych gorącym uczuciem.
Napoję nim spragnione istoty słodką poezją.
Utulę nim smutek radosną piosenką,
której nuty wibrują cichym współczuciem.
Drogi Wszechświecie, który jesteś Bogiem,
obiecuję, że będę to robić, dopóki starczy mi sił,
Aż pytanie o sens stanie się nonsensem.
Aż miłość będzie odpowiedzią
na każde dlaczego.
K.G.
Czy zastanawiałeś się kiedyś,
ile masz w sobie miłości?
Sporo ostatnio o niej myślę.
Nie o miłości między dwojgiem partnerów,
lecz o samej przyczynie istnienia.
Dwanaście lat temu po raz pierwszy
przeczytałam wiersz Krzysztofa Pieczyńskiego:
Miłość jest pierwszym z powodów,
dla których Wszechświat istnieje.
Po co troszczyć się o pozostałe?
I od tamtej pory mieszka we mnie
i napełnia nadzieją, gdy emocje podkładają
ładunki wybuchowe pod dobre wrażenia i relacje.
Myślę wówczas, a ile ja mam w sobie miłości?
czy na co dzień kieruje mną miłość?
A może kieruje mną strach?
A może kieruje mną gniew?
Jeżeli chcesz się dowiedzieć, czy kierujesz
się w życiu prawdziwą, czystą miłością, zapytaj:
Co stoi za Twoimi czynami?
Za tym, że piszesz za tym że robisz ciasto,
za tym, że się budzisz, ubierasz, wstajesz,
że wychodzisz z psem na spacer
a w lesie tulisz się do chuderlawych brzóz.
Gdybyś pozwolił miłości kwitnąć w swoim świecie
byłbyś szczęśliwszy i ludzie obok, byliby szczęśliwi,
Życie wówczas nie wymagałoby wyjaśnień
czy pytań o sens.
Bo samo życie byłoby miłością.
emocjonalna czytelniczka 