O lęku

Mój odwieczny towarzysz jest niczym cień,
z tą różnicą, że nawet w pochmurny dzień,
nie odstępuje mnie na krok, wywołując
wewnętrzny niepokój.

Bywa irracjonalny, niekiedy bezpodstawny.

Jest prawdziwym utrapieniem, gdy życie
wymaga podejmowania nieustannych wyzwań.
A dorosłość jest przecież największym z nich.

Moja mama opowiadała mi, że
już jako mały brzdąc ciągle się bałam.

To był typowy strach dziecka,
które ma bujną wyobraźnię.

Bałam się nalotu kosmitów, jak i nieznanych twarzy
w pociągu. Bałam się  tego, że biegając po łące,
nagle rozstąpi się ziemia i przepadnę bez śladu,
lub świat w ciągu sekundy skończy się
niczym w biblijnych opowieściach o apokalipsie.

W miarę jak dorastałam, tak samo ewoluował mój lęk.
Już nie bałam się kosmitów i ciemności.

Teraz bałam się tego co prawdziwe, dorosłe i namacalne.

Choroby.
Raka.
Śmierci.
Biedy.
Utraty.
Wstydu.
Braku akceptacji,
bycia nielubianą
i pokazywaną palcami.

A im więcej miałam w sobie lęku,
tym byłam agresywniejsza.

Nie zdawałam sobie sprawy, że
gniew jest ledwie czubkiem góry lodowej,
a to, co go karmi mieszka pod wodą i jest olbrzymie.

Jeszcze do niedawna próbowałam walczyć z gniewem
lub chociaż zrozumieć, wierząc że zrozumienie
przepędzi go z serca i przyniesie względny spokój.

Medytowałam więc. Oddychałam.
Powoli, z uwagą. Jadłam zdrowe tłuszcze,
przestałam pić kawę, zadawałam sobie pytania.

Odpowiedzi przychodziły i odchodziły.
Czasem lepsze, czasem gorsze,
niekiedy naciągane.

To jednak do czego doszłam, to zrozumienie,
że gniew rośnie z lęku.

Więc cóż mi po zabójstwie
gniewu, który jest skutkiem, podczas gdy
przyczyna wciąż truje umysł?

Góra lodowa złości

Lęk od zawsze towarzyszy mi w życiowej wędrówce
i prawdopodobnie będzie mi towarzyszył do samego końca.

Rozwiązaniem nie jest uciszenie go, zanegowanie,
czy wieczna walka, lecz wpuszczenie do domu.

Bo zobacz. Czym jest te dominujące uczucie,
które prześladuje nas niczym szkolny osiłek
lubiący bić słabszych?

Niczym innym jak wypartym aspektem nas
samych, naszym Cieniem, jak nazwałby go Jung.

I tak długo będzie nas gnębił, ganiał i zamykał
w łazience dopóki nie przyjmiemy co w całości.
Dopóki nie wyciągniemy nauki,
dopóki nie otworzymy drzwi na oścież.

Boję się.

Jak każdy introwertyk, budzę się z uczuciem
strachu, który nasila się pod wpływem
interakcji z całym światem.

Boję się, że dam ciała w pracy, boję się, że nowy kolega
mnie nie polubi, tego że wyniki badania lekarskiego
wyjdą kiepsko, że ludzie mnie wyśmieją i tego,
że ci których kocham odejdą.

Mimo to, akceptuję.

Medytuję, oddycham, nie piję kawy
a zamiast horrorów wybieram komedie.
Uczę się żyć z lękiem, i minimalizuję szkody,
które może wyrządzić ten niecny koleżka.

Bo przecież sam w sobie nie jest niczym złym
a z odpowiedniej perspektywy bywa świetnym nauczycielem.

Dziś już wiem, że nie ma czegoś takiego
jak prawdziwa trwała ucieczka. To, czego się
boisz, to czego nie lubisz, i tak cię dogoni.

Wiesz czemu?
Bo to przed czym uciekasz, to Ty sam.

Lęk wydobywa z ludzi prawdziwe współczucie
oraz uważność na cierpienie innych, to on sprawia, że
wdzięczność przychodzi łatwiej.

Każdy z nas rodzi się z
dominującym uczuciem w sercu.

Jednych zniszczy, z innych wydobędzie
duchowe piękno. Jedyna różnica między
dwoma scenariuszami polega na podjęciu decyzji
i przyznaniu: boję się i to jest ok. 

 


Obrazek zaczerpnięty ze strony:
http://blizejterapii.blogspot.com

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s