Archiwa tagu: on-line

Oddzielenie. Mała iluzja „izolacji”

Droga Kobieto, drogi Mężczyzno.
Jak się masz? Jak się czujesz w okresie
przedłużającej się kwarantanny? Gdzie jesteś?
Co robisz? Jak Twoje samopoczucie?

Tęsknię za Tobą.

Tak. Czasem łapię się na uczuciu tęsknoty
i pomyśle, że jestem oddzielona od Ciebie i reszty świata.

A potem siadam do medytacji, albo wychodzę
z psem do Lasu, dotykam Drzewa i wiem, że
to nieprawda. Że tylko przez chwilę uwierzyłam w
iluzję oddzielenia.

Oddzielenie nie istnieje.

Wcale nie muszę być w stałym i fizycznym
kontakcie z drugim człowiekiem, żeby poczuć
się z nim związana, bliska jej czy jemu.

Ale lęk robi swoje.

Szepcze do ucha opowieści:
nie dzwonią, nie piszą, nie komentują, nie reagują
na posty, a więc cię nie widzą, nie słyszą, nie lubią…

Nie istniejesz!

Przyzwyczaiłam się do tej myśli, bo nie jest nowa.
Nawiedzała mnie już we wczesnym dzieciństwie.

To ona popychała mnie do chodzenia tam,
gdzie nie chcę.

Do prowadzenia mało znaczących rozmów.
Do szukania miłości. To kiwania głową w geście TAK,
gdy całe serce mówiło NIE.

Aprobata.
Przyjęcie.
Akceptacja.
Przynależność.

Oto moje potrzeby, za spełnienie których
zawsze dałabym się pokroić.

Facebook i inne social-przygody

W dobie pandemii koronawirusa nasze relacje
przestały być prywatne, zaczęły być
oddzielone przez technologiczne medium.

Kontaktujemy się ze sobą via Skype,
telefon, czy Messenger.

On-line stały się nie tylko nasze przyjaźnie,
ale również wspólnoty, warsztaty, czy zajęcia jogi.

To daje jakąś kruchą namiastkę normalności.
Ale wiesz co? Wewnętrznie czuję zgrzyt.

Wcale nie mam ochoty być on-line.

Mam problem z zasiadaniem w wirtualnych
kręgach kobiet. Robię wszystko, by nie musieć
dzwonić – słyszeć bez widzenia. Kamerka
to też nie to. Widzę, słyszę, ale nie czuję.

Często łapię się na tym,
że jest mi dobrze. Tak cholernie
dobrze, błogo i bezpiecznie.

Że wcale nie muszę, nie potrzebuję być w kontakcie.
Bo jestem, niezależnie od tego czy zadzwonię, czy nie.

A potem z ciekawości odwiedzam Facebooka,
bo wypada wiedzieć.

Scrolluję.

Oto co widzę: depresje, samobójstwa, panika,
lęk, tęsknoty, pytanie, „kiedy to się kończy?”.

To jest ten moment.
Zaczyna się…

Izolacja = samotność?

Ten krótki ułamek sekundy,
w której coś rodzi się w brzuchu.

Mały motyl, a może ćma, która leci do
gorącej lampy, nie wiedząc jeszcze,
że za chwilę ulegnie poparzeniu.

Niepokój.

Mały robaczek pełzający w stronę głowy
i cudze wykrzykniki:
lęk, panika, depresja, samobójstwa
„kiedy to się skończy?”.

Bach! Oto i jest – oddzielenie.

Biorę telefon i dzwonię do Ani.
Wysyłam SMSa do Magdy.
Wrzucam zdjęcie na Instagram, żeby
przekonać wszystkich – jestem!

„Zamieść na tablicy jakiś cytat Kama”.
Ciekawe co u Jagody. „Jagoda? Pogadamy na skype?”.

Oddzielenie.
Pojedynczość.
Samotność.
Izolacja.

Nie dzwonią, nie piszą, nie komentują.
Zapomnieli. Nie lubią cię. 
Nic nie znaczysz. 

To nie moje.
A jednak ulegam.

Bo to przecież nienormalne, że
mi dobrze samej. Prawda?

Ludzie chcą normalności. Sklepów, kin,
koncertów, powrotu do korporacji, small-talków.
Przecież i ja powinnam chcieć.

„Mam dość home-office” – słyszę od znajomych.
„Źle mi w tej samotności”.
„Mam dość, że nie mam gdzie pójść”.

Nie rozumiem. Ja nie mam dość.
Chcę. Chcę jeszcze.  Chcę dłużej.

Rzekłabym nawet – chcę już zawsze.

IMG_20200412_154001

Tymczasowość, w której przyszło mi żyć,
jest piękna. Jest czymś, co myślałam że
zdarza się jedyne w filmach science fiction.

Marzyłam o tym od dawna i po cichu.

Podoba mi się.
Jest mi w tym rozkosznie.
Jak w bajce.

Bywa, że mam poczucie winy
lub daję się przekonać lękowi, że
skoro mnie nikt nie widzi i nie słyszy,
to mnie nie ma.

Nie zadzwonisz, nie napiszesz, nie 
zobaczysz na kamerce, zapomną o tobie.
Odrzucą cię. Będziesz nikim!

Nie istnieję.

To przerażająca myśl.
Ego chce istnieć i coś znaczyć.
Mieć cele, potrzeby, pragnienia.

A potem wychodzę do Lasu.
Zdejmuję buty. Staję boso na trawie.
Biorę ziemię w garść, żeby poczuć jej zapach.
Oddzielenie znika.

Jestem drzewem.
I skowronkiem.
Tęczą, wiatrem i przestrzenią.

Jestem.
I nie ma mnie.
Jednocześnie.

Ok. Zgadzam się.
Możecie o mnie zapomnieć
i nie nazywać po imieniu.

Po raz pierwszy od wielu lat czuję, że
wszystko jest w normie. Że mi dobrze.
Jestem szczęśliwa. Nic nie muszę.

Jestem.
I nie ma mnie.
Jednocześnie.