Indywidualizm vs. Wspólnota. Jak to pogodzić?

Zupełnie niedawno uczestniczyłam
w wyjątkowym wydarzeniu przygotowanym
dla jednej z naszych kręgowych kobiet.

Ola już za kilka tygodni po raz
pierwszy  zostanie mamą.

Żeby móc celebrować ten magiczny czas
spotkałyśmy się w przy ognisku – każda z
podarkiem i życzeniami na nową drogą życia.

Bo przecież dla kobiety to swoista brama.
Oto kończy pewien etap.

Jakaś część niej umiera i zaczyna się nowa.
Kolejny etap życia z którego nie ma powrotu.

Teraz zmieni się wszystko i będzie trzeba
uczyć się siebie i świata na nowo.

Macierzyństwo. Etap, w którym była większość
kobiet, a jednocześnie przestrzeń, w której trzeba
poruszać się po omacku, bo w tej nowej roli często
zostajemy zupełnie same.

SIŁA WSPÓLNOTY

Podczas tych kilku godzin spędzonych na łonie natury
przy ognisku, wśród kobiet z którymi spotykam się
od kilku miesięcy zobaczyłam Olę raz jeszcze.

Spokojną.
Szczęśliwą.
Wdzięczną.
Wzruszoną.
Bezpieczną.

Gdy na drugi dzień rozmawiałyśmy
przez telefon, powiedziała:

„Czułam się tak, jakbym
miała drugie wesele”.

To jest właśnie siła Siostrzeństwa.
Siła Wspólnoty.
Moc bycia częścią większej całości.

To dla mnie nowość, bo od
dziecka unikałam wszelkich grup.

W dorosłym życiu po raz pierwszy
odkryłam w sobie potrzebę przynależności,
dopiero gdy przekroczyłam próg 20 lat.

Wtedy po raz pierwszy zaczęłam doceniać to,
co daje wspólnota.

Nareszcie mogłam wziąć
na siebie jakąś rolę –

być potrzebna.
Ugotować.
Zaparzyć herbaty.
Stworzyć przestrzeń.
Lub po prostu być obecna.

Szybko jednak odchodziłam
bo zawsze coś mi nie pasowało,
czegoś brakowało, coś zgrzytało.

Dopiero niedawno
zrozumiałam co to jest.

Silny indywidualizm.

Olbrzymia chęć stanowienia odrębności.
Nie boję się tego napisać – również egoizm.

Pojawił się wewnętrzny konflikt.

Bo jak pogodzić potrzebę bycia sobą
i dawać sobie to, co JA potrzebuję, gdy
często stoi to w opozycji do NAS?

POTRZEBA SAMOTNOŚCI

Ten kłopotliwy konflikt wyraźnie zarysował się
w trakcie Zgromadzenia Wszystkich
Kręgów Kobiet na Śląsku.

Spędziłam tam pięć dni i pięć nocy.

W kilkuosobowym pokoju. Na wydarzeniu,
w którym brało udział 60 kobiet, na grupowych
warsztatach, jedząc posiłki we wspólnym towarzystwie.
Od wczesnego rana do późnej nocy – kobiety.

Nie było dokąd uciec, choć
chęć ucieczki pojawiała się kilka
razy na dobę.

Gdy było trudno,
po prostu oddychałam.

Wytrzymywałam.
A czasem nie.

I wtedy chodziłam przez godzinę sama
po wielkim lesie, żeby nabrać dystansu
i naładować nawykowe baterie,
które pragnęły samotności.

Po powrocie, o dziwo
nie mogłam się odnaleźć
w pustym mieszkaniu,
gdzie mieszkam tylko z psem.

Gotowałam, choć nie miałam
kogo karmić. W wielkim imbryku
stygły litry herbaty, a blaszkę jabłecznika
rozdałam sąsiadom.

KONFLIKT

Myślałam, że wrosłam w społeczność.
I że będzie już tak zawsze

Ale nie. Konflikt znów się pojawił
na przedporodowym kręgu Oli.

Mijała trzecia godzina wspólnego
wydarzenia. Zaczęłam się wiercić.

Że już czas na mnie.
Że jestem zmęczona
bo nie spałam cztery noce.

Że chętnie bym wstała i poszła,
no ale nie mam latarki,  a trzeba
przejść przejść przez ciemny las.

Poza tym dziewczyny mnie nie lubią.
Przecież widzę jak na mnie patrzą.
Z jakąś pogardą. Antypatią.

Zauważyła to jedna z Kobiet.

Akurat ta siostra widzi znacznie więcej niż
chciałoby się pokazać.

„Czuję w tobie jakiś zgrzyt – powiedziała –
To jakieś pęknięcie między twoją
indywidualnością, a potrzebą bycia w grupie”

Trafiła w samo sedno.
Wyprojektowałam uczucia
na inne kobiety, przypisując im:

nieakceptację
antypatię
gniew.

Zdanie sobie z tego sprawy
przerwało błędne koło.
Mogłam się rozluźnić.

Owszem, jest we mnie konflikt, który
być może nie da się rozwiązać nigdy.

Niech sobie więc będzie w tle, a ja nadal
będę robić swoje.

Będę chodziła na kręgowe spotkania kobiet.
Będę jedną z tych, w której inne będą mogły się
przejrzeć, by zobaczyć własne zgrzyty i konflikty.

I pewnie po to tam jestem.

Nic nie jest bardziej
rozwijające niż bycie we wspólnocie.

Tu nie ma miejsca na ego.
Tu liczy się dobro kolektywne.

Żeby coś pomogło NAM,
a nie tylko mi. Żeby coś karmiło NAS, a
nie wyłącznie moje potrzeby.

Owszem, będę zdarzały się chwile, że
przez to zjem mniej. Dostanę mniej.
Nie wyśpię się. Zabraknie mi.  Będzie mi
niewygodnie i nie po mojej myśli.

vin

PATCHWORK

Bo skoro grupa będzie miała więcej,
i lepiej, to i ja nie mogę przegrać.

Bo przecież jestem jej częścią – jedną z
miliona komórek w jednym, wspólnie
oddychającym organizmie.

Kojarzycie taki film z Winoną Ryder,
o tytule „Skrawki życia”?

Symbolicznym motywem
przewodnim i tłem opowieści był
patchwork robiony
przez kilka pokoleń kobiet.

Patchwork to wielka narzuta na łóżko uszyta
ze skrawków całkowicie różnych materiałów.

Jego tworzenie często pełni rolę
kobiecego rytuału.

Kobiety w różnym wieku i w różnych etapach życia
zasiadają w kręgu i każda dokłada własny skrawek –
doszywa go do pozostałych, tworząc mozaikę
faktur i kolorów.

To taki symbol jedności.

Każda z nas jest inna, każda ma własny,
niepowtarzalny charakter, wady i zalety.

Każda ma własne doświadczenia, obawy
i pragnienia. Mimo to, a może właśnie dlatego –
dokłada własny skrawek, tego kim jest.

Może nieco postrzępiony.
Może nadto wytarty, brzydszy
od pozostałych.

Ale jakie to ma znaczenie?

W końcowym rezultacie będzie tylko
kolorową łatką w wielkiej patchworkowej narzucie,
która spełni swoją rolę. I będzie pasować idealnie.

KOLEKTYWIZM VS. INDYWIDUALIZM

Kiedyś myślałam, że duchowość polega
na życiu w pojedynkę. Na odosabnianiu się,
by spełnić potrzeby głębokiej introspekcji.

Teraz myślę o tym zupełnie inaczej.

Dziś widzę samotność jako drogę ucieczki
i karmienia ego, tym co wygodne
a przede wszystkim bezpieczne.

Nie mówię, że samotność
nie jest potrzebna. Bo jest.

Czasem dobrze jest odejść,
by nabrać dystansu i pogadać ze sobą.

Ale dziś myślę, że prawdziwy rozwój
wydarza się we Wspólnocie.

W tym, że w drugiej kobiecie widzę,
co u mnie zgrzyta, lub wymaga przepracowania.

W nauce pojednania i wybaczania mimo
totalnej odmienności czy różnych zdań.

W grupie znajduję w sobie te cechy,
które miałam głęboko wyparte w
nieświadomości, a które
zachwycają/denerwują
mnie w innych osobach.

Poza tym niesamowite jest to,
jak bycie częścią jednej z grup
wpływa na bycie częścią wszystkich
pozostałych wspólnot.

Rodzinnej.
Zawodowej.
Duchowej.

I jak kontakt i praca z kobietami
w obrębie tej jednej wspólnoty uzdrawia
kobiecość i relacje z innymi kobietami.

Babcią, która krzyczała.
Mamą, która nie akceptowała.
Siostrą, która unikała.
Terapeutką, która wkurzała.
Koleżanką, która o mnie zapomniała.

To taki efekt domina.
Naprawa relacji z jedną osobą
która pełniła rolę archetypu
przewraca kolejne cegiełki.

I wtedy zadziewa się zmiana.

 

Reklamy

2 myśli w temacie “Indywidualizm vs. Wspólnota. Jak to pogodzić?”

  1. kolejny raz WOOOOOWWW, jak ty zajebiscie czujesz siebie i oteczajacy Cie swiat, niesamowite! Czytam do porannej kawy i az mi sie kawy odechcialo :-), milego dnai i dziekuje za ten wpis

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s