emocjonalna czytelniczka

Kiedyś las mnie przerażał.
Jako dziecko wychowane na rozlewiskach
wolałam otwartą przestrzeń zielonych łąk.

Jednak, gdy wyprowadziłam się do Gdańska,
i poznałam Izę oraz jej mały, drewniany dom
schowany na granicy Kaszub tuż przy lesie,
zaczęłam go rozumieć i czuć.

Jeździłam do niej często. A że Iza jest artystką,
i maluje całe dnie na szkle, to podczas wizyt
dawała mi dużo przestrzeni na wielogodzinne wędrówki.

Zabierałam wówczas jej psa przybłędę,
który był mi kompanem i strażnikiem
i wychodziliśmy wspólnie do gęstego lasu.

Kiedy wchodziłam w jego gęstwinę,
nieustannie towarzyszyło mi uczucie czyjejś obecności.

I chyba to mnie tak przerażało. Stwierdziłam jednak,
że z lasem jest jak z nieufnym człowiekiem.
Najpierw cię obserwuje, sprawdza motywację i charakter
a na końcu otwiera szerokie ramiona.

Zaczęłam więc go przekonywać.
Tuliłam się do drzew. Najpierw do chudziutkich brzóz,
potem tęższych i wyniosłych buków. Przykładałam
wówczas policzek do chropowatej kory powtarzając
„zaopiekuj się mną” i czułam się tak jakby drzewo
obejmowało mnie zieloną energią.

Od tamtej pory, gdy wchodzę do lasu
zawsze powtarzam „Dzień dobry”. Wybieram stare
drzewa by czerpać z ich mądrości.

Spoglądam na chore i słabe drzwka, na których ktoś
namalował czerwoną kropkę skazując je na wycinkę
i wówczas dodaję im otuchy, bo przecież
nic nigdy się nie kończy.

Już się go nie boję. Tęsknię nawet.
Gdy wychodzimy z Luną na spacer,
zawsze kierujemy ku niemu swe kroki.

Luna lubi go za milion zapachów i miękkie podłoże,
a ja za dzięcioły wystukujące pieśń życia, za pliszki wdzięcznie
przefruwające między gałęziami, za zapach mokrej ściółki
i ochronę między drzewami.

Dziś w lesie czuję się bezpiecznie.
Czuję się jakbym powracała do rodzinnego domu.
Zawsze gdy wychodzimy w trójkę na spacer, Michała
ciągnie nad morze, a mnie do lasu. I choć zapach morza,
miękka plaża i niebieski horyzont są piękne, nie są moim żywiołem.

Już nie raz las wyleczył mnie z kataru świerkowymi
olejkami. Już nie raz schował mnie
przed ulewą z urwanej chmury. Wyleczył ze smutku,
ukoił zszargane nerwy i napełnił miłością, gdy byłam samotna.

Za każdym razem, gdy wracamy z półtora godzinnej wędrówki
po lesie, kładziemy się z Luną na kanapę by
błogość wypełniła ciało. Zamykamy wówczas
na chwilę oczy, oddychamy powietrzem przyniesionym
w płucach z lasu, myśli odpływają a ciało regeneruje dobra energia.

Kiedyś las mnie przerażał, kiedyś się go bałam.
Dziś wiem, że wyczuwalna obecność między drzewami
była energią życia swobodnie krążącą między jednym a drugim liściem.
I za to dziś go kocham. Za pełne miłości życie.

Gdybym chciała go znaleźć w sieci…

Imię: Kamila
Nick: Emocjonalna
Płeć: kobieta
Wiek: 31 lub 32 (brak pewności)
Zawód: Dziennikarz/Copywriter
Kogo szuka: wyrozumiałego przyjaciela
z silną potrzebą zachowania
przestrzeni osobistej

Albo gdybym urodziła się dwadzieścia lat wcześniej
i korzystała z rubryki towarzyskiej w prasie codziennej…

Wrażliwa i zadbana trzydziestolatka
pozna panią lub pana do rozmów o życiu, sztuce,
kulturze i szeroko pojętym mistycyzmie. 
Wiek i wygląd nie grają roli. Wymagane: ciekawość świata, 
inteligencja, błyskotliwość, niezależność i krytyczne myślenie. 
Zamieszczająca ten anons uprzedza, że nie odpisuje na 
ogłoszenia energetycznych wampirów tudzież osób,
które kochają powielać wzorce i stereotypy. 

Lub gdybym znów miała 15 lat a zamiast internetu
ŁĄCZKĘ TELEZAJĄCZKA w telegazecie…

Cześć. Jestem spokojną duszą, która  kocha Tolkiena,
Ursulę Le Guin, kino i długie spacery po lesie z psem.
Chętnie nawiążę kontakt z rówieśnikami z całej Polski,
którzy mają ochotę na korespondencyjną znajomość
z dziewczyną  ślącą listy w ręcznie robionych kopertach.

Tymczasem…

W całym swoim życiu wielokrotnie szukałam przyjaciół.
Najpierw w podstawówce, gdy walczyłam o to, by mimo
sprzeciwu rodziców i nauczycieli móc siedzieć w ławce
z najmniej grzeczną dziewczyną i w liceum, gdy
opowiadałam o sobie bzdury, żeby ludzie w końcu
mnie polubili.

I choć przez cały czas zawsze ktoś był obok,
to ze smutkiem stwierdzam, że jestem niestała
w uczuciach. Żadna z moich znajomości
nie przetrwała próby czasu a wszystkie przyjaźnie
kończyły się po trzech latach.

Co ciekawe, zawsze ciągnęło mnie do podobnych ludzi.
Innych. Dziwnych. Kosmitów. Na swój sposób silnych
i niezależnych od społecznych konwenansów.

Przyjaźń jednak wiele wymaga.
Przede wszystkim czasu, spotkań i wysiłku.
Niestety jestem tą, która wiecznie
przekłada spotkania i tą która się spóźnia.

Jestem tą, która powie prawdę w oczy, choć nie zawsze
jest miła. Jestem wybuchowa, kłótliwa i klnąca jak szewc,
gdy autobus spóźnia się trzy minuty.

Trudno się ze mną wytrzymać, zwłaszcza w okresie dołków,
bo czuję całym sercem. Jak jest mi źle, to umieram,
a kiedy jest mi dobrze to skaczę pod sufit ze szczęścia.

Wczoraj medytowałam, dziś uprawiam jogę,
a jutro zapiszę się na ceramikę dla początkujących.
Nie zdziw się, gdy będę chciała postawić ci tarota
lub zapytam o twój znak w chińskim horoskopie.

No i lubię ciszę i święty spokój; cholera, ja kocham ciszę!
Często udaję więc, że mnie nie ma. Nie odbieram,
nie oddzwaniam, jestem off-line i zapominam
o bożym i rzeczywistym świecie.

Jednak mimo tych wszystkich wad i przywar,
brakuje mi przyjaciela. Kogoś, kto by mnie nie krępował.
Kogoś, komu nie przeszkadzałby brak makijażu w sobotę
i to, że wolę wypić litr zielonej herbaty pod ciepłym kocem
niż litr wódki na gorącej imprezie.

Brakuje mi śmiesznych smsów za dnia
i ciekawej wymiany zdań na każdy temat.
Brakuje mi czyjejś tęsknoty i potrzeby spotkania.
Tego, żeby ktoś w ciągu dnia napisał „kawa?”
albo  wpadł niezapowiedziany, bo odkrył ciekawą książkę.

Czy zauważyłeś, że większość kultowych seriali, to
historie o grupach przyjaciół?

Przyjaciele, Jak poznałem waszą matkę, Teoria Wielkiego Podrywu...
Może ludzie tęsknią za życiem w komunie, w której każdy
przyjmuje na siebie jakąś rolę a dzięki temu znajduje w świecie
wyjątkowe miejsce…? Nie potrafię się przyjaźnić, choć
chciałabym umieć. Ale jak powiadają, najlepsza
nauka to ta, która wydarza się podczas doświadczania.

Odkąd pamiętam zawsze chciałam tworzyć.
Najczęściej były to słowa złożone w wiersz,
piosenkę lub opowiadanie.

Czasem brałam pastele i malowałam.
Tworzyłam świat widziany oczami dziecka.
Rysowałam skrzydlate anioły, uśmiechnięte kwiaty
i serdecznych ludzi o ciepłych, żywotnych sercach.

Bo tym zawsze było dla mnie tworzenie.
Życiem. Dowodem na to, że jestem i czuję.
Było powrotem do siebie, własną rozmową
i mocnym, głębokim aktem oddania.

Pisałam po to, by nie eksplodować uczuciem.
Malowałam, bo ujrzałam zachód słońca.
Wyszywałam filcowe zakładki do książek
a ze starych gazet wyklejałam kolaż wspomnień.

Bywało, że w pracy między jednym a drugim klientem
lepiłam małe zwierzaki z miękkiej plasteliny,
by znieść pracę, by nie zwariować,
by poczuć, że wciąż jestem.

Teraz, gdy śnieg nareszcie powoli topnieje,
i gdy słońce romansuje z ludzkimi policzkami,
wracam do życia. Znów piszę, znów sadzę kwiaty,
hoduję rzeżuchę i rysuję dziecinne anioły.

I gdy widzę, jak Luna biega za ptakami
rozochocona ciepłem i śpiewem to i we mnie
pęka skorupa pod którą skryłam się na zimę,
by nie utracić ostatków wewnętrznej wiosny.

Wiosna, ach wiosna. Im więcej słońca,
im więcej śpiewu ptaków i psów radośnie
biegających po lesie, tym więcej wiosny we mnie.

Ta wiosna jest zieloną, tętniącą energią.
Powodem dla którego wstaję z łóżka.
Przyczyną malowania, układania wierszy
i pieczenia ciasta z bananami.

Jest wesołą piosenką o życiu, które łączy się
ze wszystkim naokoło.

Jest pieśnią o przyjaźni,
jest seksualnym aktem,
gorącem i potrzebą tworzenia.

Czasem będą to pastelowe anioły a czasem wysoki kwiat.
Raz będzie historią powstałą w głowie a raz dobrą relacją
z drugim człowiekiem. Być może z kimś, kto wciąż żyje
pośród śniegu własnego losu.

Czasem gubimy wiosnę. I Ty i ja zapominamy o tym,
co sprawia, że wszystko ma swój mistyczny sens.
Żyjemy od-do aż rzeczywistość zaczyna przytłaczać
ciężką od chmur dołującą szarością.

Ale wiosna jest w nas zawsze.
Ta potrzeba życia, tworzenia i śpiewania.
Ta niesamowita moc która sprawia, że nasiono
staje się kiełkiem, kiełek łodygą i listkiem, tkwi w
każdym z nas.

I tylko dobrze zachowane igloo wzniesione
własnymi rękami wciąż broni nas przed słońcem.
Kap, kap, kap, czy słyszysz? Niech stopi się śnieg kontroli,
niech puszczą śnieżne obawy. A energia wystawiona na słońce
wykiełkuje z nas to, czym naprawdę jesteśmy od zawsze.

Od miesiąca czytam Harrego Pottera.
Gdy został wydany w Polsce, broniłam się
przed lekturą, bo było mi wstyd.

Był wówczas rok 2000  a ja miałam 15 lat.
W takim wieku czytało się Alchemika,
Dżumę i Pod mocnym aniołem.

To musiały być trudne tematy, przepełnione
metaforami, a nie jakieś śmieszne fantasy
dla bezmyślnych dzieciaków.

Wiek nastoletni to okres kiedy
cały czas udowadniasz światu, że
jesteś poważniejszy niż zdradza twój wygląd.

To jednak nie przeszkadzało mi zachwycać się autorką
i jej historią sławy:  od zera do bohatera.

Jakiś czas temu, ze starego rodzinnego domu
przywiozłam swoje intymne zeszyty
pełne wierszy, wspomnień i zapisków.

W jednym z nich, znalazłam stronę wyklejoną
artykułami o J.K. Rowling. Historia zatacza koło,
pomyślałam sobie przeglądając stare notatki.

Nie czytałam wtedy Pottera, bo uważałam się za dorosłą,
a wzięłam się za niego teraz, kiedy czuję się dorosła za bardzo.

Gdy tak zatapiałam się w młodzieńczych pamiętnikach
przekonałam się, że człowiek niewiele się w życiu zmienia.
Przybywa mu zmarszczek, doświadczeń i (oby)mądrości,
ale nić emocji pozostaje ta sama.

Jako szesnastolatka miałam może trochę więcej nadziei,
wiary w siebie i we własne marzenia, ot optymizm
młodych, który chce zdobyć świat, ale pasje i
właściwości pozostały niezmienione.

Na marginesach znajduję te same
pytania, które zadaję sobie dziś,
a na które odpowiedzi wciąż brak.

Kartki wypełniają cytaty T.S Elliota,
urywki poezji Williama Blake’a, i moje własne
wiersze, krzyki o miłość i pytania o to, czym jest człowiek.

Może i umiem lepiej konstruować zdania,
może celniejsze mam  metafory,
ale wciąż widzę w sobie tę małą, nastoletnią istotę,
która chce fascynować się życiem i pisze po to,
by nie eksplodować nadmiarem myśli.

Dziś już nie zważam, na to co ludzie powiedzą.
Dziś już nie potrzebuję być dorosła nad wyraz.

Raczej ponownie szukam w sobie dziecka,
które kocha na zabój, beztrosko marzy
i tworzy dla siebie a nie dla poklasku.

I jak kiedyś pragnęłam szybko dorosnąć
tak dziś tęsknię za młodzieńczą nadzieją i naiwnością.

LIST DO WSZECHŚWIATA

Drogi Wszechświecie, który jesteś Bogiem,
spraw proszę, bym kochała mądrzej.

Bym mimo zadr i wielu łez pozostała wierna
tej jedynej przyczynie wszelkiego istnienia.

Bym potrafiła dawać bez chęci brania.
Bym kochała ludzi mimo ich nienawiści.
Bym porzuciła ego, zanim zagarnie
piękne słowa na własne użytki.

Drogi Wszechświecie, obdarz mnie miłością,
tak jak napełniasz skorupę twardym orzechem.

Nakarmię nim głodnych gorącym uczuciem.
Napoję nim spragnione istoty słodką poezją.
Utulę nim smutek radosną piosenką,
której nuty wibrują cichym współczuciem.

Drogi Wszechświecie, który jesteś Bogiem,
obiecuję, że będę to robić, dopóki starczy mi sił,

Aż pytanie o sens stanie się nonsensem.
Aż miłość będzie odpowiedzią
na każde dlaczego.

K.G.

Czy zastanawiałeś się kiedyś,
ile masz w sobie miłości?

Sporo ostatnio o niej myślę.
Nie o miłości  między dwojgiem partnerów,
lecz o samej przyczynie istnienia.

Dwanaście lat temu po raz pierwszy
przeczytałam wiersz Krzysztofa Pieczyńskiego:

Miłość jest pierwszym z powodów,
dla których Wszechświat istnieje.
Po co troszczyć się o pozostałe?

I od tamtej pory mieszka we mnie
i napełnia nadzieją, gdy emocje podkładają
ładunki wybuchowe pod dobre wrażenia i relacje.

Myślę wówczas, a ile ja mam w sobie miłości?
czy na co dzień kieruje mną miłość?
A może kieruje mną strach?
A może kieruje mną gniew?

Jeżeli chcesz się dowiedzieć, czy kierujesz
się w życiu prawdziwą, czystą miłością, zapytaj:
Co stoi za Twoimi czynami?

Za tym, że piszesz za tym że robisz ciasto,
za tym, że się budzisz, ubierasz, wstajesz,
że wychodzisz z psem na spacer
a w lesie tulisz się do chuderlawych brzóz.

Gdybyś pozwolił miłości kwitnąć w swoim świecie
byłbyś szczęśliwszy i ludzie obok, byliby szczęśliwi,
Życie  wówczas nie wymagałoby wyjaśnień
czy pytań o sens.

Bo samo życie byłoby miłością.