Archiwa tagu: Theravada

Wystarczy, że jesteś…

To był czwartek. Ot, zwykły dzień,
podobny do każdego innego.

Wstałam o 5.30. Wyszłam na spacer
z psem, wróciłam, ugotowałam kawę
z przyprawami, zmiksowałam guacamole.

Do śniadania włączyłam sobie filmik
na Youtube – wykłady buddyjskiego
mnicha, Ajahna Brahma, bo lubię
wyjść z domu dobrze naładowana.

Ta słynna mowa z 2010 r.
była o akceptacji siebie.

Pomyślałam – że przecież
wszystko już na ten temat wiem.

Przeczytałam tonę książek
najlepszych psychologów,
odbyłam niejeden warsztat,
niejeden wykład obejrzałam
i niejeden problem przegadałam.

A jednak…

Słowa mnicha zrobiły na
mnie ogromne wrażenie.

Wiesz czemu? Bo były proste.
Proste i zrozumiałe do szpiku kości.

Zainspirowałam się.

Wzięłam kartkę, długopis i zanotowałam:

„Nasze oczekiwania wobec samych siebie
i innych są zbyt wysokie.

Obniżcie oczekiwania i odetchnijcie!
Nie musisz być taka piękna,
nie musisz być taki silny.
Możesz być sobą.

Wiesz od kogo pochodzą oczekiwania,
które karmią Twój umysł?
Od ludzi, którzy Cię nie kochają.

Ci, którzy naprawdę Cię kochają
będą z Tobą mimo wszystko.

Przy nich możesz odetchnąć.
Możesz być sobą. Zamiast oczekiwać zbyt wiele
od ludzi a zwłaszcza od siebie skorzystajmy z
umiejętności kochania samego siebie.

Otwórz drzwi swojego serca niezależnie
od tego kim jesteś lub będziesz –
niezależnie od cudzych opinii.

Nie musisz osiągać sukcesów,
aby być wartościowy.

Zamiast osiągać sukces, zainwestuj
w inteligencję emocjonalną.

Nie musisz być piękny.
Nie musisz być bogaty.
Nie musisz być popularny.

Możesz popełniać błędy.
Wystarczy, że jesteś sobą.”

I tyle. Proste, prawda?

Minutę później przepisałam
słowa z kartki do posta na
fangage’u. Znalazłam w sieci
darmowe zdjęcie Ajahna Brahma
i kliknęłam „opublikuj”.

Nie myśląc o tym więcej, wstałam,
spakowałam plecak i wyszłam do pracy.

A miedzy czasie zaczęło się dziać…

Kilka godzin później
próbowałam wejść na Facebooka i nie
mogłam – zawieszał się.

Post nie chciał się wczytać,
podobnie jak powiadomienia.

Wyczyściłam ciasteczka w przeglądarce
i spróbowałam znowu.

To, co zobaczyłam przeszło moje
najśmielsze oczekiwania. A gdzie tam!

Ja w zasadzie nie miałam oczekiwań.
Zastanawiałam się tylko czy post zdoła zaciekawić
więcej niż dziesięć osób.

Tymczasem „Ajahn Brahm” został
właśnie przez kogoś udostępniony
po raz 35. I miał ponad 150 lajków.

„Spokojnie. Nie ekscytuj się tak!”

-powiedziałam sama do siebie,
wiedząc że internauci są tak samo
kapryśni jak polska pogoda.

Wróciłam do domu. Włączyłam komputer.

Post o buddyjskim mnichu z Theravady
miał 400 lajków, 370(!) udostępnień i ponad
70 komentarzy, na które nie byłam w stanie
już odpowiadać.

Mało tego.

Ze skromnej liczby 850 fanów bloga
zrobiło się ich 1400 i ta liczba
wciąż rośnie.

Co tu się właściwie wydarzyło?
I dlaczego?

Przecież to tylko proste słowa
buddyjskiego mistrza.

Oklepane. Przegadane. Przepisane po wielokroć.
Żadna nowość, żadne tam wielkie odkrycie.

A jednak poniosło się w świat
dając wiralowy efekt udostępnień
i dzielenia się z ludźmi w mediach.

Czyżbyśmy byli tak bardzo
złaknieni zapewnień:

że wszystko 
z nami w porządku?

Czy naprawdę wciąż ktoś musi nam mówić,
że nie trzeba być idelanym i że mamy prawo
do błędów?

Najwyraźniej tak.

Bo skoro to na mnie
wywarło ogromne wrażenie
i dało poczucie ulgi, to znaczy,
że podziałało tak na każdego.

Bo przecież wciąż wymagamy
od siebie zbyt wiele.

Wciąż sobie rozkazujemy,
krzyczymy na siebie,
a w razie pomyłek
potępiamy i odrzucamy.

Każdego dnia, gdy włączasz komputer
porównujesz się z innymi.

Piękniejszymi.
Inteligentnymi.
Bogatszymi.
Odważnymi.

I zarzucasz sobie, że nimi nie jesteś.
Że wciąż zrobiłeś za mało, za wolno
i byle jak. A reszta społeczeństwa podbija kosmos.

Przyznaj w duszy – jest tak, prawda?

I nagle pojawia się ktoś, kto głosi
tezę zgoła odwrotną.

Nic nie musisz.

Nie musisz być idealny.
Nie musisz być piękny.
Nie musisz być:

silny
zdyscyplinowany
wytrwały ponad miarę
zamożny,
utalentowany
przedsiębiorczy
zdolny
miłosierny
poukładany

(wybierz dowolne).

Możesz być dokładnie taki
jaki jesteś.

Ze wszystkimi  wadami.
Pomyłkami. Błędami.
Emocjami. Lękami.

To przecież Ty. 

Te wszystkie cechy tworzą
cię tym kim jesteś.

A z drugiej strony, w ogóle
o Tobie nie świadczą, bo nimi
nie jesteś.

Czy to nie piękne?

Nareszcie możemy rozluźnić się
i wypuścić z siebie zatęchłe powietrze.

Przestać się nadymać jak balon,
przestać udawać i po prostu
być sobą.

Czyli kim?

Tym, kim się dziś czujesz.
Tym co o sobie wiesz i tym,
czego jeszcze nie wiesz.

Możesz być wrażliwością.

Miłością. Odwagą. Lub smutkiem,
gniewem i lękiem. A jutro możesz być
jedną wielką radością. Lub nikim.

Po protu wielką pustką.

Bo nic o nas nie jest ostatecznie prawdziwe.
Jesteśmy wszystkim i jesteśmy niczym jednocześnie.

I w tym zawiera się cały Wszechświat
możliwości. I totalnego odprężenia.

To co jednak mamy w życiu do zrobienia
to KOCHAĆ.

Siebie przede wszystkim.

Bo jeśli kochasz siebie całego, ze
wszystkim co piękne, i z tym co brzydkie,
to przecież pokochasz też drugiego człowieka.

I trzeciego.
I czwartego.

I każdego napotkanego na swej drodze.

Wszyscy jesteśmy kimś szczególnym,
z boską cząstką w sercach i umysłach.

Przede wszystkim zaś
jesteśmy kimś znacznie więcej niż wszystkie
myśli i określenia jakie mamy na własny temat.

A to wielka ulga.

A teraz wypuść powietrze.
I powiedz: KOCHAM CIĘ.

Reklamy