Archiwa tagu: facebook

Dobra marka- znana marka

Marketing jest dziś nieodłączną częścią każdego większego, czy mniejszego biznesu. Bez niego nie pociągniemy długo na rynku, nawet niszowym czy nietypowym, a jeżeli damy radę to w perspektywie czasu nie będziemy rozpoznawalni. A szkoda by było zginąć w gąszczu nic nieznaczących choć krzykliwych marek.

fresh-fruits-and-vegetables1


Podyplomówka z content marketingu zrobiła mi wodę z mózgu, bo oto zaczynam być zawodowo zboczona. A mianowicie, wszędzie tam gdzie widzę dobrą jakość lecz brak odpowiedniego brandingu czy strategii marketingowej zaczynam się poważnie niepokoić. Bo my, konsumenci jesteśmy zewsząd zasypywani reklamą i sprytnie kreowanymi potrzebami na rzeczy chałturnicze i byle jakie, podczas gdy kultura jakości chowa się w szarych okowach. Dlaczego? Przecież tak mało dziś dobrych jakościowo produktów wydobytych z rąk skromnych rzemieślników czy kucharzy, że przecież rynek aż się prosi. Pokaż, zaprezentuj, zadbaj!

Mam tak z kilkoma naprawdę moim zdaniem świetnej jakości produktami żywnościowymi, które niczym nieznane szaraki skromnie czekają na półkach wołając o zauważenie. A dziś doświadczyłam podobnego uczucia odwiedzając wegański bar w Trójmieście.

Bar odwiedziłam już po raz trzeci i kolejny raz miło się zaskoczyłam. Po pierwsze jakością potraw: wszystko jest robione na miejscu (dlatego na potrawy trzeba chwilę oczekiwać- duży plus) z warzyw i produktów zbożowych i strączkowych według własnych pomysłów (bez użycia gotowych półproduktów, jak to się gdzieniegdzie spotyka). Moje wrażliwe kubki smakowe wyczuły, że potrawy doprawiane są oszczędnie- głównie ziołami zamiast nadmiarem soli i pieprzu a właścicielka jest miłą i ciepłą osobą w dodatku pasjonatką. Moje zaskoczenie jest dodatkowo wzmocnione tym, że ów wegański bar nie zadbał jeszcze dostatecznie o markę, dlatego nie jest popularny, a szkoda. Naprawdę szkoda.

Na moje pytanie –czy posiadacie już państwo własną stronę internetową- pani odpowiedziała, że jeszcze nie, natomiast istnieje fanpage.

-Spróbujcie jeszcze z Instagramem. Użytkownicy uwielbiają zdjęcia smacznych potraw- podsunęłam.
-Niestety nie mamy dobrego aparatu a z komórki zdjęcia wychodzą słabo…
Nie szkodzi. W instagramie można na bieżąco edytować i upiększać zdjęcia zrobione najprostszym smartfonem- zachęcałam mimo to.

Czy właścicielka spróbuje? Chciałabym. Dziś odwiedziłam ich fanpge. 161 lajków. Mało. Aż prosi się by o nich zadbać. Dobre jedzenie, zdrowe, ciekawe potrawy, własnoręcznie robione mleko sojowe, wszystko niedrogie a w środku zimno, choć optymistycznie i kolorowo. Takich miejsc powinno być więcej a nasz kraj powinien im sprzyjać, zamiast utrudniać wysokimi podatkami.

Choć nawet gdyby państwo sprzyjało, to i tak bez reklamy czy strategii marketingowej się nie obejdzie. Wegetarianizm mimo iż zdobył w ostatnich latach sporo popularności nadal jest niszą, która wymaga odpowiedniej oprawy i fachowego podejścia. Sama nie zdawałam sobie z tego sprawy dopóki nie poszłam na marketing i nie odkryłam jak wiele jest kanałów dotarcia do odpowiedniego klienta, zaczynając od Facebooka, poprzez Instagram, YouTube, Twitter, Google+ poprzez blogosferę i prasę, ulotki, na bannerach kończąc. A właściwie nie kończąc, bo social mediów i nowych kanałów przybywa z każdym nowym miesiącem.

 

 

Przyjaciele

Era facebookowych znajomości nie sprzyja zawieraniu głębokich przyjaźni. Szybko się nudzimy i łatwo porzucamy to, co brzydkie i niewygodne, np. trudne emocje widziane w drugim człowieku. Przyjaźń wymaga cierpliwości i pełnego zaangażowania, a dziś tak trudno o czas i chęci…


1

Nie jestem łatwym przyjacielem, wręcz przeciwnie. Dąsam się, często przeklinam wyprowadzona z równowagi, obrażam za nieustannie milczący telefon, zabijam w myślach za choćby mały akt nielojalności… Tak. Jestem cholernie trudną osobą. I pewnie dlatego w moim życiu przyjaźnie stanowią krótką i ulotną chwilę. Poznaję kogoś, trochę się w nim zakochuję, przyglądam w nim jak w lustrze, by ostatecznie zacząć powoli szykować się do wyjścia. Bo mamy inne drogi, inne cele, marzenia i poglądy. Bo przeżyliśmy inne rzeczy, doświadczyliśmy innych zjawisk i na innych poziomach. A czasem dlatego, że postawiłam na złą kartę, przyjaźń zawiesiłam na cienkiej lince mówiąć „wybieraj!”, w myśl zasady że lojalność jest wartością nadrzędną. Niespełniona popychała do kasowania numeru i zapominania o adresie. Tak łatwo jest zapomnieć o sobie wzajemnie, nawet gdy nazywaliśmy siebie przyjaciółmi po grób. Bo oto powstał grób życiowego etapu. Szast prast, przyjaźń umyka niczym płochliwy zając…

Miałam przyjaciół przez większość swojego życia. Lecz zawsze na chwilę. Przyjaciółka na rok, przyjaciel na dwa, czasem dłużej. Potem każdy żył osobno. Inni ludzie, inne miasta, priorytety… Czy staraliśmy się za mało? A może rozdzieliły nas czas i przestrzeń, odległość kilometrów? A może nie traktowałam jej nigdy zbyt poważnie, twierdząc że bez niej spokojnie da się żyć…

Dziś, z perspektywy osoby niespełna trzydziestoletniej widzę, jak bardzo mi brakuje przyjaźni szczerej, fizycznej lecz nieseksualnej bliskości i kontaktu z drugim człowiekiem. Szukam przyjaciół jak narkoman na głodzie; w kobietach szukam sióstr, których nigdy nie miałam, w mężczyznach zachwytu, siły i zdecydowania. We wszystkich- zrozumienia i całkowitej akceptacji. Dlaczego? Bo sama nie potrafię ich sobie dać. Przyjaciel jest nie tylko prezentem w postaci bezwarunkowej miłości, lecz także przejrzystym zwierciadłem i przyjaznym choć często bolesnym feedbackiem, informacją, że czas wziąć się w garść.

Czy umiecie się przyjaźnić- teraz gdy relacje oparte na prawdziwych emocjach przestały mieć znaczenie a na facebooku wszyscy kipią radością do porzygania? „Cześć, jak leci?”. „Dobrze, dzięki. A co u ciebie?”. „Też zajebiście”. Ot krótka historia „przyjaźni”, która wymaga jednak więcej zaangażowania niż sumiennego stwarzania pozorów szczęścia. Bo nie sztuką jest silić się na uśmiech, sztuką jest zapłakać przy drugim człowieku, gdy świat się śmieje.

Moja terapeutka zapytała mnie kiedyś, masz przyjaciół? To było trudne pytanie. Tyle razy się zawiodłam, tyle razy ludzie zawiedli się na mnie, w dodatku świat co chwilę daje dowody wszechobecnej przemijalności. Czy mam przyjaciół? Kogoś na dobre i na złe, kogos komu ufam, przy kim mogę być całkowicie sobą bez maski i wyrzutów sumienia? Trudno jest mi dziś odpowiedzieć twierdząco, w obawie, że coś stracę. Tak łatwo przyjaźnie okazywały się zwykłymi znajomościami. Wiem jedno. Na dłuższą metę bez przyjaciół nie można być szczęśliwym człowiekiem. Potrzebujemy żywych relacji ze światem i przynajmniej jednej osoby która zawsze będzie miała otwarte drzwi i serce, gdy świat się zamknie. Wiem też, że każdy mężczyzna potrzebuje drugiego mężczyzny, tak jak każda kobieta oparcia w drugiej kobiecie, żeby przejąć od siebie archetypowe właściwości. Ty masz seksapil, ja mam ciepło. Wspólnie możemy się bardzo wzbogacić i wiele od siebie nauczyć.

Zaryzykuję stwierdzenie, ze nieumiejętność zaprzyjaźnienia się wynika nie tylko z obaw i złych doświadczeń, lecz także z nieumiejętności kochania samego siebie. Bo jak pokochać drugiego człowieka, skoro z samymi sobą mamy na bakier?

Gdzie jesteś moja przyjaciółko? Gdzie jesteś mój przyjacielu? Czy osadziłam Cię w zbyt nierzeczywistych realiach by nie móc dojrzeć Cię ciepłym uśmiechu codziennie mijanej osoby na ulicy?

Prokrastynacja- gdzie gubisz swój czas?

TV Nayyar 104902

W najnowszym odcinku Big Bang Theory, paczka przyjaciół nerdów postanawia, że zrobi sobie tzw. scientific retreat, czyli weekend z nauką. W tym celu wysyłają dziewczyny do Vegas, a sami spotykają się w mieszkaniu jednego z nich by wymyślić przełomowy wynalazek. Spisują więc początkowo na kartce mniej lub bardziej błyskotliwe pomysły a potem… płynnie przechodzą do oglądania filmów z lat 80., wyszukują w internecie tańczące pingwiny lub śledzą co ciekawego oferuje Amazon.


Prokrastynacja- inaczej zwlekanie, przekładanie i opóźnianie zrobienia tego co dawno powinniśmy byli zrobić. Cecha ta jest widoczna u ludzi młodych- obecnych 20 i 30-latków. Powoduje ją przytłaczająca ilość wrażeń, bombardująca nas przez środki masowego przekazu, w rezultacie czego stajemy się konsumentami szumu informacyjnego. Widzimy i słyszymy, ale nie wyciągamy z tego żadnych wniosków. Wiadomości jest za dużo, a te ważniejsze nie mają siły przebicia między plotkami o celebrytach a nowinkami ze świata technologii. Poza tym trudno dziś oddzielić fakty od opinii.

bbth

Prokrastynacja jest także charakterystyczna dla ludzi leniwych, hedonistów lub niezmotywowanych, którym umyka cel własnej pracy. Nasi rodzice nie mieli tylu narzędzi do rozrywki. Żyli prosto i według tradycyjnych schematów a przy tym codzienność nie była kolorowa jak dziś. Ich problemem była niedostępność środków, w przeciwieństwie do aktualnego nadmiaru jaki mamy na wyciągnięcie ręki. Żyjemy w czasach możliwości a zachcianki są by je natychmiastowo realizować. Jesteśmy niecierpliwi i pragniemy szybkich efektów. Tymczasem aby coś osiągnąć, potrzebujemy lat. By móc utrzymać się na elastycznym rynku, musimy posiadać otwarty umysł, chęci do zmian, otwartość, odrobinę zdeterminowania i przede wszystkim solidną wytrwałość. Nie wierząc w owoce nauki czy osobistego poświęcenia, bardzo łatwo jest ulec pokusie wymówek, by odłożyć nudne lub trudne zajęcie na później. Wszak okna w sypialni powinny zostać umyte NATYCHMIAST a wszystko inne poczeka.

Na co zwykle marnotrawimy swój cenny czas?

Po pierwsze i co proste do przewidzenia- na internet (głównie Facebook, Youtube, Twitter, Google+, Allegro, portale muzyczne i filmowe).

Po drugie– na gry (RPG, konsole, gry na komórkach, gry on-line a nawet jakże znów popularne planszówki)

Po trzecie– na filmy, książki, komiksy (podpisuję się tu obiema rękoma). Zaawansowani prokrastynaci potrafią nawet jednej nocy przeczytać grubą książkę, lub obejrzeć cały sezon ulubionego serialu!

Po czwarte (i nareszcie zaczynamy się fizycznie ruszać)- na niepotrzebne zakupy, sport, siłownię, sprzątanie mieszkania (nie żartowałam z tymi oknami).

I po piąte– wszystko inne, wszystko co tylko wy sami jesteście w stanie wymyślić, by uniknąć robienia tego, co niewygodne lub dalekie od zabawy.

I dlatego tak ważne jest by robić to, co kochamy. Oczywiście nie unikniemy nauki i poświęceń na drodze do upragnionego celu, ale mając przed sobą wytyczoną drogę z kierunkowskazami, niwelujemy okazje do umysłowego rozproszenia. Koncentracja przybliża do celu, bo skraca czas nauki. I pamiętaj, „…znajdź w sobie pasję, potem zacznij na niej zarabiać i już nigdy nie będziesz musiał pracować”. (cytat ze strony: http://www.michalpasterski.pl).

Zdjęcia:
1.) http://www.tvandfilmreview.com
2.) http://www.bigbangtheory.wikia.com

Ile inwestować? Poradnik dla leni

picturesofmoneyorg

Czy warto inwestować- w to co kochasz, w siebie, marzenia, plany na przyszłość i oczekiwania? Skąd wiadomo, że to nie będzie stratą pieniędzy? Czy ktoś nam zwróci choć złotówkę i poświęcony czas?


Bo przecież nie można robić tego bez końca, gdy nie przynosi wymiernych rezultatów, prawda? Jak więc obiektywnie ocenić gdzie jest granica w przeznaczaniu pieniędzy i czasu na coś na co się uparliśmy?

Wytrwali twierdzą, że nieustanna inwestycja w siebie i pasje musi w którymś momencie przynieść oczekiwane rezultaty, bo „tylko ciężką pracą ludzie się bogacą”. Jakkolwiek głupie powiedzenie to by nie było, to pewnie ma w sobie ziarno prawdy. Chcieć to móc. A móc to przede wszystkim działać aktywnie i z radosnym wysiłkiem na poczet idei, w które wierzymy.

justynapiesiewiczpl

Coach, Michał Pasterski (www.michalpasterski.pl) twierdzi że każdy z nas potrzebuje około 1,5-2 lat na przekwalifikowanie się i zdobycie warsztatu by stać się dobrym w konkretnej dziedzinie. Dla mnie to wersja optymistyczna, choć wcale nie pozbawiona racji bytu. Załóżmy jednak, że jesteśmy nieco bardziej leniwi, niż każdy porządny coach by sobie życzył. Jak daleko warto się posunąć akceptując jednocześnie swój rytm (powolnego) działania?

Większość z nas ma trochę z lenia. Gratuluję tym, którzy tu zaprzeczą, i zazdroszczę bo jako urodzona waga kocham wygodę, luksus i słodkie nicnierobienie. Ale do rzeczy, w co inwestować?

1. Oczywiście we własną stronę w internecie oraz fanpage na Facebooku. Jeżeli istniejesz w social mediach to istniejesz wszędzie a według dzisiejszych statystyk FB jest trzecią potęgą po Chinach i Indiach.

2. Jeżeli masz firmę/stronę/bloga, wykup reklamę na Facebooku. Na to nie potrzebujesz dużo pieniędzy, choć więcej pieniędzy to także większy zasięg. Ale załóżmy, że masz dość ograniczony budżet. Inwestując zaledwie 20-50 zł tygodniowo dotrzesz do grupy około 2.000-10.000 osób. Jeżeli nie zapoznałeś się jeszcze z ofertą Facebook for business, to koniecznie odwiedź tę zakładkę.

businesstravellerpl

3. Zainwestuj w przyjaciół. Innymi słowy opowiedz o tym co robisz i poproś ich o pomoc- o promocję Twojej firmy/strony/bloga. Plotki i wieści przekazywane drogą pantoflową rozchodzą się najszybciej a rekomendacje przyjaciół i znajomych znaczą czasem więcej niż najdrożej wykupiona reklama.

4. Nie bądź łoś- ucz się! Głupio byłoby ciągle być ostatnim w szeregu przez swoją ignorancję, czyż nie? Śledź swój rynek, dokształcaj się. To nie musi pozbawiać cię pieniędzy. Kup kilka książek, odwiedzaj dobre strony w internecie, które pomogą ci zwiększyć wiedzę na temat swojej branży. Internet to również dobre źródło zapoznania się z konkurencją.

5. Zainwestuj w wizerunek. To niestety jedna z droższych działek. Będziesz potrzebować dobrych ubrań, zdjęć, być może będziesz też musiał zapłacić komuś za ulepszenie strony czy loga firmy aby wszystko miało ręce i nogi, czyli by (przynajmniej próbować) stwarzać pozory profesjonalisty.

Tych kilka drobnych porad pomoże Ci się utrzymywać się na stabilnej powierzchni, choć są to inwestycje długofalowe na które trzeba poświęcać czas i parę groszy. Warto jest być na bieżąco we własnej branży by nie ograniczać się do zdobytych pagórków, kiedy przed nosem wyrastają szczyty Himalajów. Bo nie chodzi o to by nie utonąć, a o to by złapać dobrą falę, czego i wam i sobie życzę 🙂

Zdjęcia:
1.) picturesofmoney.org
2.) justynapiesiewicz.pl
3
.) businesstraveller.pl

New blogging

580bloger

Ludzie blogi piszą. Tak tak. Już nie listy a blogi, których coraz więcej. Blogi: muzyczne, filmowe, książkowe, kulinarne, parentingowe, podróżnicze, modowe, blogi o wszystkim i o niczym. Jedno jest pewne- aby się wybić trzeba mieć charyzmę i pomysł. Lub przynajmniej charyzmę, bo to ona jest w stanie załatwić wszystko- nawet spowodować diametralny wzrost środków na koncie osobistym.


Już kiedyś pisałam o charyzmie a mój nowy post nie będzie powtórzeniem tematu. Zastanawia mnie jednak zjawisko wysypu blogów; pojawiania się w sieci z dnia na dzień coraz większej ilości blogerów- ludzi młodych, ciekawych świata, mających pasje, nietypowe zamiłowania i cięty język. Blogerzy to ludzie odważni i niepoprawni politycznie, którzy niekiedy nadużywają wulgaryzmów i wrzucają w sieć najintymniejsze momenty ze swojego pozornie zwykłego życia. I co tu dużo ukrywać- cieszą się sporą popularnością.

Nie bez powodu poruszam ten temat. Paweł Opydo, znany wielu jako ZombieSamurai opublikował listę najpopularniejszych blogów. Listę świeżą i aktualną. W swoim poście podał pięć stron, które warto znać lub odwiedzić przynajmniej jeden raz, chcąc być na bieżąco w trendach dominujących w blogosferze. Oczywiście blogów jest zapewne milion lub więcej (choć podobno co drugi jest stroną widmo, na której pierwszy post jest również ostatnią publikacją), lecz pieniądze zarabiają jedynie obrotni i mający głowę na swoim miejscu. Inni natomiast szczycą się wymianą barterową i rosnącymi statystykami, co dla mniej ambitnych też jest powodem do dumy.

O czym piszą ludki? Głównie o modzie. Na drugim miejscu są blogi kulinarne, potem podróżnicze, wreszcie szeroko pojęta kultura, głownie recenzje gier, filmów, seriali i książek.
W tych ostatnich rządzi rosnąca subkultura „geeków”. Ludzi specyficznych, zamkniętych w życiu rzeczywistym, dających upust w sieci językiem niekiedy ostrym, wulgarnym oraz wyrazistą opinią.

Podziwiam tych wszystkich, którzy prą do przodu i pobijają własne rekordy. Podziwiam ich za wiarę w spełnienie marzeń i w uparte dążenie do celu. Podziwiam i zazdroszczę charyzmy- tego czegoś co wyróżnia z ich grona innych przeciętniaków i sprawia, że ich słowa nabierają sensownego znaczenia wśród skomputeryzowanego społeczeństwa. Spójrzcie tylko na vlogi- czyli filmową odmianę blogów mających swój dom na youtubie. Któż z was nie zna dziś Abstrachuje, Kisiela czy Lekko Stronniczy. To są ludzie, którzy robią biznes, choć niektórzy po prostu gadają do statycznej kamery.

Z blogami podobnie jak w życiu. Aby coś wygrać trzeba sporo zainwestować. Czas, energię, pieniądze-niekiedy duże- miesięczna reklama na fejsbuku kosztuje około 200-300 zł, własna domena 100-300 zł, kupienie czcionki 40-200 zł, nowy motyw to 30-300 zł… Trzeba mieć zapał, wiarę i pomysł, który każdego dnia nabiera na sile. Ludkowi musi się chcieć; zadziała to jedynie na zasadzie pasji, chęci poświęcenia siebie i cennego czasu. Jak to napisał Kominek w książce Blog. Pisz. Kreuj. ZarabiajBlogowanie to nie tylko pisanie na blogu. To również nieustanne myślenie o nim. 
Wniosek? Pasja i biznes tylko dla wytrwałych…

 

Zdjęcie: http://www.socialmedia.pl

 

Sztuka blisko ludzi

12

Sztuka powoli schodzi z piedestału. Zaczyna być czymś uniwersalnym i dostępnym nie tylko dla elit, ale również dla mas. Pojawia się tam, gdzie wcześniej pokazywanie jej było w złym tonie.


Chociażby w social mediach. Opanowuje opiniotwórcze portale społecznościowe, gdzie zbliża do siebie ludzi wrażliwych na określone piękno. Przestaje dominować w galeriach i na salonach skupiających śmietankę towarzyską. Sztuka zaczęła przemawiać głosem prostych ludzi, którzy niekiedy z braku środków korzystają z komponentów dostępnych pod ręką. Często są zdolnymi samoukami, którzy wykorzystują własne, nietypowe pomysły i  jednocześnie czerpią z doświadczeń innych, nie bojąc się eksperymentować.

Zdecydowałam się poruszyć ten temat ze względu na mojego dobrego znajomego, 28-letniego Michała, który będzie miał w sierpniu wystawę grafik w gdańskim Bunkrze. Nie prosił mnie o to. Myślę jednak że warto poruszyć jego temat, bo takich jak on jest wielu.

Michał Mozolewski jest artystą samoukiem, który w swoich pracach wykorzystuje dobrodziejstwa techniki 3D oraz fotomontażu cyfrowego. Jego prace przedstawiają na ogół ludzkie twarze i kobiece ciała; on sam porusza się na granicy surrealizmu i sugestywnej abstrakcji, która na tyle zachwyciła odbiorców, że został poproszony o wystawienie prac w Wielkiej Brytanii na The Until London. 

michał

Artysta nieustannie przypomina o wartości portali społecznościowych, które pozwoliły mu wyjść poza obszar Trójmiasta; dowodem niech na to będą wyróżnienia, które zdobył w serwisach takich jak: Its Art Magazine , Artlimited , DeviantArt  czy Digart. Poprzez nieustannie zaangażowanie, by jego prace trafiały do zwykłych ludzi, zainteresowała się nim popularna marka odzieżowa Medicine, która zdecydowała się podjąć z nim współpracę. Dzięki niej, mnóstwo dziewczyn chodzi w T-shirtach z nadrukami przedstawiającymi jego grafiki. Sama mam jedną koszulkę, jest wygodna, dobrej jakości i dodaje charakteru. Michał również osobiście rozda T-shirty,  pierwszym dwudziestu pięciu kobietom, które pojawią się na jego wystawie 10.08.

CAM00856

I pomyśleć że chłopak zaczynał od pracy na wysypisku śmieci. Dzień w dzień ciężko pracował, by zarobić pieniądze na życie a wieczorami tworzył grafiki. Nieustannie przy tym pokazywał się innym- na Tumblr., Facebooku, czy Google+. Dziś nadal jest zwykłym chłopakiem z mnóstwem marzeń w głowie, ale zrobił coś, czego wielu jeszcze nie potrafi- dotarł do ludzi poprzez pokazanie się, dokładnie takim jakim jest. Skromnym, zwykłym chłopakiem z energią i chęcią działania. Udowodnił, że zawsze można wydostać się z miejsca w którym na pozór się utknęło. Przybliżył sztukę zwyczajnym ludziom; dzięki niemu możemy mieć ją w szafie, lajkować na serwisach społecznościowych czy obejrzeć na żywo w takim miejscu, jak trójmiejski Bunkier.

Cichych i skromnych artystów jest więcej. Przestają traktować swoje prace jako produkt z przeznaczeniem dla konkretnego odbiorcy. Teraz ważne jest by dotrzeć do jak najszerszej grupy; poruszyć pewien temat, zwrócić na coś uwagę, sprowokować. Podobnie sprawa wygląda z blogerami. Nikt z nas nie wydaje książek bo nie chcemy być poprawni politycznie; nie chcemy przechodzić cenzury; nie chcemy elit- chcemy trafiać do mas. Książka nie spełni dziś tego zadania, podobnie jak obraz wiszący w klimatyzowanej galerii.

 

Zdjęcia udostępnione dzięki uprzejmości Michała Mozolewskiego.
Koszulka- własność K.Gulbicka, zdjęcie archiwum.