Archiwa kategorii: psychologia

Być w relacji…

Niezależnie od okoliczności zawsze jest z nami.
Nigdy nas nie ocenia, choć czasem się skarży.

Bywa, że woła o uwagę, czasem krzyczy
o troskę. Śmieje się i rozluźnia gdy karmimy
przyjemnymi bodźcami, płacze gdy zaniedbujemy
jego ważne potrzeby.

I mimo ogromu przywiązania,
jakie nam towarzyszy w stosunku
do niego, bywa że jesteśmy wrogami.

Nienawidzimy, gdy sprawia problemy.
Kochamy, gdy pięknie się prezentuje,
i zapominamy, gdy jesteśmy od niego odcięci.

Ciało.
Nasz jedyny partner na całe życie,
z którym „dopóki śmierć nas nie rozłączy”
jesteśmy w nieustannej synergii.

Zauważyłam, że tyle ile ludzi,
tyle różnych opinii na jego temat.
Uduchowieni wyrzekają się jego
przyziemnych potrzeb.

Tancerze i aktorzy lepią z jego plasteliny
nowe postaci i role, które stają się
ruchomym obrazem i środkiem
artystycznego wyrazu.

Jogini traktują je niczym trampolinę, do
połączenia z Wszechświatem;

chorzy znieczulają, narkomani intensyfikują
jego doznania, zakompleksieni negują.

Na ostatnich zajęciach jogi,
nauczycielka poprosiła byśmy
ustali plecami do ściany i twarzami do siebie.

Gdy tylko znalazłam wolny skrawek
ściennej przestrzeni rozejrzałam się wokół.
Zobaczyłam dwadzieścia sześć
pięknie wyprężonych ciał.

Szerokich w ramionach, i szczupłych.
O krótkich, masywnych nogach i o smukłych,
długich „aż do szyi”. Widziałam piękne
zagłębienia w pachach tuż przy mięśniu piersiowym
oraz cudownie wyrzeźbione mięśnie trójgłowe.

Zobaczyłam nadmiar skóry u starszych
oraz obfite kształty u  kobiet a także jednego pana,
którego wielki brzuszek dumnie wystawał
zza krótkiej koszulki.

I kiedy tak patrzyłam na te wszystkie ciała,
pomyślałam: boże, jacy jesteśmy piękni!
Tacy, jacy jesteśmy, choć tak bardzo się różnimy!

I właśnie w tych różnicach tkwi siła
uniwersalnego piękna.

Że każde ciało,
różni się od tego obok, a jednak każde spełnia
podstawową funkcję ochrony i narzędzia,
które pomaga duszy wyrażać się w świecie.

Czyż to nie jest zachwycające?

Mam w sobie jakąś złość i niezgodę
na media, które kreują „idealny” obraz
kobiecej sylwetki. Że musi mieć rozmiar 34/36.
Że musi być opalone, młode i gładkie. Im dłużej
i częściej karmi się nas tym komunikatem, tym
bardziej zakorzenia się w myślowym kosmosie.

Patrząc w lustro, oceniamy.
Nie tolerujemy. Uciekamy. W diety,
w kompulsywne objadanie się, w przesadny sport
a w oczach innych, szukamy fałszywego uznania.

Tak jakby to, jakie mamy ciało, miało
świadczyć o nas i naszej wartości.

Ostatnio uczę się być we właściwej z nim relacji.
Bo czyż nie jest tak, że choć dbamy o relacje
partnerskie z rodziną i sąsiadami, to w relacji z ciałem bywamy
toksyczni?

Zamiast o nie dbać, niszczymy,
zamiast rozpieszczać, karzemy,
zamiast kochać, nienawidzimy.

Bo codzienny jogging nie jest aktem miłości.
Siłownia, która miała być w piątki,
nie przynosiła żadnej radości; a dieta owocowa
nie wynikała z sympatii do owoców lecz była
karą za odrobinę tłuszczu w pasie
i nieprawidłowe (naszym zdaniem) proporcje.

A przecież zamiast się karać można żyć uważniej,
z większą czułością dla cudownych właściwości ciała.

Można biegać z miłości do ruchu i zdrowo się karmić
przy jednoczesnym rozpieszczaniu.
Bo przecież obfite ciacho nie wymaga
pokuty, lecz zaangażowania wszystkich zmysłów.

Czyż nie o to chodzi, by odczuwać radość,
czułość, miłość i bliskość w każdej relacji?

Skoro tak bardzo zabiegamy o to w związku
z rodziną i partnerem, dlaczego odmawiamy
tego własnemu ciału?

Wiele czasu, sesji terapii i rozmów z kobietami
minęło zanim zrozumiałam, że każde ciało jest
ważne i każde ciało jest doskonałe. Nie dlatego,
JAKIE jest, ale za to że JEST W OGÓLE.

Gdy mamy zdrową relację z własnym ciałem,
jest nam łatwiej w relacjach ze światem.
Bo jak tu kochać inne istoty, gdy nie
kochamy własnego odbicia w lustrze?

 

Reklamy

Coaching w sytuacji kryzysu

coaching-w-sytuacji-kryzysu-b-iext48230319

Kryzys i różne sposoby patrzenia

Kryzys. Mało przyjemne słowo.
Zazwyczaj kojarzy się z problemem, trudnością,
cierpieniem, mało przyjemnym zwrotem akcji,
nieprzewidzianym wydarzeniem, niosącym strach i poczucie straty.

Czy można jednak spojrzeć na kryzys z innej,
nieco odmiennej perspektywy? Z pozycji dystansu
i z wiarą, że każda porażka niesie ważną naukę?

Gdybyś odważył się w ten sposób potraktować kryzys,
to czym wówczas  mógłby dla Ciebie być?

Może szansą na osobisty rozwój?
Albo decydującym punktem granicznym,
który, wydobywa  pokłady ukrytej energii?
Może chwilą prawdy i koniecznością postawienia
ważnych (jeśli nie najważniejszych) pytań o własne życie?

Ścieżka Wojownika

Książka „Coaching w sytuacji kryzysu”
Dominiki Paradowskiej i Joanny Płuciennik
przekonuje, że kryzys jest integralną częścią życia.

Właściwie doświadczony i przepracowany
niesie głęboki rozwój dobrych i potrzebnych właściwości
oraz pomaga lepiej poznać siebie. Prowokuje przecież
do refleksji i zadawania pytań: czego chcę od życia?
dokąd zmierzam? w co wierzę? kim jestem?

Autorki poradnika nie tylko dogłębnie opisały charakterystykę
i typy kryzysów, ale również udostępniły czytelnikowi
skuteczne metody radzenia sobie z trudnym doświadczeniem.
Nazwały je Ścieżką Wojownika. Brzmi ciekawie?

Ten sześcioetapowy plan zawiera elementy psychoterapii,
interwencji kryzysowej a także klasycznego coachingu, i
pomaga krok po kroku każdej osobie wyjść z kryzysu samodzielnie.
Wprowadzony w życie pozwala określić wartości, oraz odnaleźć
potrzeby i cele, które nadadzą niełatwym przeżyciom
sens i zrobią z nich furtkę ku lepszej przyszłości.

Każda zmiana zaczyna się od kryzysu

Siłą książki są ćwiczenia, które
pomagają lepiej poznać siebie.

Krok po kroku, rozdział po rozdziale,
niczym rozbitek na morzu prowadzony
przez doświadczonych towarzyszy uczymy się
najpierw określić problem, zobaczyć jego przyczyny,
zrozumieć trudne emocje, by następnie poznać
własne wartości i wewnętrzne zasoby.

Autorki nie zostawiają nas jednak na rozdrożu.
Po odkryciu cech i umiejętności, a także znając
własne słabości i hamulce zaprzęgamy do gry
kreatywność, która pomaga wydobyć z nas marzenia
i niezrealizowane dotąd cele, które pozwolą nam wyjść z impasu.
Najpierw robimy to na kartce, a potem w życiu.

Książka Coaching w sytuacji kryzysu, nie jest
zatem zwykłym poradnikiem, którego nadrzędnym celem
jest inspirowanie. Ta pozycja jest wyjątkowa nie tylko
ze względu na merytoryczną treść.

Jej siłą są ćwiczenia, które,
jeśli są wykonywane szczerze i z zaangażowaniem
niosą moc transformacji. Oto nagle  z człowieka pogrążonego
w kryzysie, przeistaczamy się w prawdziwego wojownika, który sam
tworzy własne wygrane życie.


Tytuł: Coaching w sytuacji kryzysu
Autorzy: Dominika Paradowska, Joanna Płuciennik
Wydawnictwo: Samo Sedno Edgard
Rok: 2017
Ilość stron: 257
Okładka: miękka z obwolutą

Pustka

Mędrzęc Roshi Jakusho Kwong powiedział,
że najważniejszą rzeczą w życiu jest nauczyć się przeżywać PUSTKĘ.

Trzeba wówczas przyjąć, że umysł jest jak pusta butelka.
Nie należy postrzegać niczego przez pryzmat siebie
i swoich upodobań, ale przyjmować rzeczy takimi jakimi są.

To jest piękne przeżywanie PUSTKI.
Prawdziwe, buddyjskie, świadome, symboliczne.
Po prostu pozwalać zjawiskom przepływać,
nie oceniając ich.

Jednak my, ludzie na relatywnym poziomie
możemy też doświadczać innego rodzaju PUSTKI.

Tej mniej buddyjskiej, a bardziej nihilistycznej, gdy
mówimy, że czujemy wszechogarniającą wewnętrzną dziurę,
której niczym nie można nakarmić.

W chwilach, gdy w moim życiu duchowość
schodzi na dalszy plan, lub w ogóle nie ma jej na
bladym horyzoncie, czuję jak ta doskwierająca pustka
pożera mnie w całości.

Wszystko wówczas wydaje się zbyt błahe,
zbyt trywialne, zbyt byle jakie, by nakarmić ten potężny
i wiecznie dziurawy głód.

Teraz właśnie jestem na takim etapie.
Mój umysł łapie każdą rzecz w głodne gardło bez dna.
A nuż coś nasyci psychikę- odnajdę odpowiedź, zrozumiem życie
i własny powód istnienia.

Dużo czytam, bo może gdzieś TO znajdę.
Oglądam filozoficzne filmy.  Biegam na jogę.
Piszę. Medytuję. Gotuję według ajurwedy.
Przytulam się do drzew. Chodzę na terapię.
Szukam niczym Indiana Jones skarbu templariuszy.

water-lily-nuphar-lutea-aquatic-plant-blossom-158551

Ostatecznie i tak zawsze zostaję z pustymi rękoma.
Nic nie daje trwałego szczęścia i nic nigdy nie jest na pewno.
To co jeszcze przed chwilą cieszyło i napełniało znaczeniem
dziś wydaje się być kupką szarego popiołu.

W takich chwilach pozostaje jedno- doświadczyć owej PUSTKI.
Po prostu być i pozwolić sobie nie wiedzieć, nie rozumieć
i bać się tak zupełnie po ludzku.

Odkrywam wtedy, że w tej PUSTCE,
tej strasznej, głodnej dziurze można doświadczać spokoju.

I przyznanie się przed sobą, że jestem głodna,
niedoskonała i wiecznie poszukująca też jest ok.

PUSTKA może być pięknym stanem przejściowym.
Chwilą na złapanie oddechu i odklejenia się od etykietek.
Bo w PUSTCE nie jestem ani buddystką, nie jestem joginką,
nie jestem wiedźmą czy tą, która żyje wg określonych zasad Wszechświata.

Po prostu jestem.
Słucham.
Patrzę.
Wącham.
Czuję.
Doświadczam a
czasem nie doświadczam wcale.

Trochę czekam, jak spóźniony gość na
powolnego busa. Trochę śpiewam, trochę płaczę a niekiedy łapię motyle.

Wydaje się, że to takie życie bez sensu. Ale kto powiedział,
że sens życia należy odczuwać zawsze?Może czasem trzeba
doświadczyć niewiedzy by w końcu się dowiedzieć.

Może czasem trzeba wkładać do umysłu mentalne fast-foody,
by pewnego dnia odkryć doskonały, apetyczny smak samego siebie
i poczuć, że jestem właściwą osobą, we właściwym miejscu,
we właściwym czasie, robiąc to co od zawsze należało do mojego serca.

Przynależeć do siebie, być w centrum, kochać i być w świecie.

Jakim archetypem jesteś? AMAZONKA

k


Czy znasz to uczucie wzbierającego buntu, który chce eksplodować
poprzez aktywne działanie, sprzeciw lub gorącą dyskusję?
To nasza wewnętrzna Amazonka dochodzi do głosu.

Nasze męskie cechy, a wiec Animus który pragnie się ujawnić
i wziąć górę nad wewnętrzną kobietą uderza w mocne tony.

W ton walki, w ton obrony, w ton gniewu. W to wszystko,
co przypisuje się mężczyznom, zapominając że każda
z nas również dźwiga w sobie męskie właściwości.

Amazonki, których męskie a więc tożsame z siłą i pewnością
cechy są dominujące, bywają same z wyboru. Oto wolą żyć w zgodzie z własną
prawdą i nie musieć chodzić na żadne kompromisy.

Często są to kobiety waleczne,
wojujące o własne ideały. Feministki, samotne matki
ale również silne partnerki mądrych, dojrzałych
i nad wyraz tolerancyjnych mężczyzn.

Zakładają i prowadzą firmy, są liderkami, podróżują, zdobywają doświadczenia
i walczą o prawo do bycia tym, kim w istocie się czują.

Bywają władcze i dominujące. To indywidualistki, które są
jak czarne owieczki i idą pod ustalony prąd.

Amazonka wg Greków

Mitologia grecka przedstawiała je jako waleczne córki boga Aresa
i nimfy Harmonii. Ubierały się w skóry zabitych zwierząt, jeździły konno
i nigdzie nie zagrzewały miejsca. Miały głębokie relacje z innymi
kobietami a mężczyzn traktowały instrumentalnie.

Znam kilka Amazonek. Trzy z nich nie mają partnerów- są same z wyboru.
Nie przywykły chadzać na ustępstwa i rezygnować z własnych
potrzeb na rzecz cudzych widzimisie.

Także wiele kobiet w mojej rodzinie
ma w sobie cechy Amazonek, choć nie są nimi  w stu procentach.

Są pyskate, niezależne, samodzielne i niepoprawne politycznie.
Moja babcia zawsze wiedziała jak o siebie zadbać i wywalczyć sobie
cudzy szacunek. Bywała gniewna, klęła jak szewc i samotnie podróżowała
na zachód, gdy jeszcze nie było to w modzie.

Mama po wielu wzlotach i upadkach
nauczyła się dbać o swój komfort i stawiać bezpieczne
granice osobom, które próbowały wejść jej na głowę.
Bywa dominująca i asertywna.

Animus w każdej z nas

Sama mam niewiele cech tego intrygującego archetypu.
Nie żebym się bała, nie żebym nie lubiła. Wręcz przeciwnie.

Otaczam się silnymi kobietami, które są władcze, gniewne i
konkretne. Nie bawią się w podchody lecz zdobywają szczyty
własnych marzeń.

Czasem patrzę na nie z jakąś tęsknotą,
wielkim podziwem, że nie wpisują się w nasz
przykry stereotyp cierpiącej Madonny tudzież zawsze oddanej Matki Polki.
Chciałabym mieć ich cechy, ale najwyraźniej jeszcze nie dojrzałam
i zbyt długo opierałam się na innych zamiast na samej sobie.

Zabrać młodości, to co najlepsze

Amazonkami bywają dziewczyny w okresie buntu, gdy mają 15-18 lat,
nie są już naiwnymi podlotkami i zaczynają odkrywać własną siłę. Ta,
dobrze zrozumiana potężna siła może przynieść im nagrody
w postaci osobistego spełnienia i realizacji trudnych oraz dalekosiężnych celów.

Życzę Wam, byście potrafiły odkryć wewnętrznego Animusa.
Praktycznego, silnego mężczyznę w psychice, który wesprze Was
na drodze realizacji w każdej sferze życia.

Obyśmy potrafiły walczyć o siebie
i własne szczęście, bez krwawych ofiar i psychicznych strat.
Bo o ile zatopienie się w tym walecznym archetypie może nieść
samotność i nieustanną potrzebę walki, o tyle jego pojedyncze cechy
przyniosą nam radość z bycia asertywną i samodzielną kobietą.

Jakim archetypem jesteś? WIEDŹMA

old-woman-desert-old-age-bedouin-40509


Odkąd pamiętam, zawsze czułam się staro.

Nawet, gdy miałam dwadzieścia lat
towarzyszyło mi uczucie zbliżania się do jakiegoś progu,
niczym wyglądanie tajemniczego końca „czegoś”.

Kontemplowałam, dużo myślałam, czerpałam z emocji.
Trochę tak jakby mój wiek przemnożyć przez cztery.. .

W wieku piętnastu lat przyjaźniłam się ze znajomymi
rodziców. Zabierałam ich na spacery, byśmy swobodnie
mogli dyskutować o życiu i jego znaczeniu.

Zadawałam pytania o sens bycia, czytałam Nietzschego i Junga,
oglądałam filmy o starych ludziach i co chwilę
zatapiałam się w pytania „dlaczego”.

Tak jest do dziś. Rówieśnicy mnie nudzą, często męczą
zbyt aktywnym stylem życia i zadziwiają brakiem refleksji.

Oczywiście, zdarzają się wyjątki. Czasem na drodze spotykam
wspaniałych ludzi sporo młodszych, ale w duchu jakby
przetrąconych cudzymi latami.

ARCHETYP WIEDŹMY

Najwyraźniej mocno weszłam w rolę Wiedźmy. To jeden
z archetypów funkcjonujących od zarania dziejów
w zbiorowej świadomości. Jej męskim odpowiednikiem
jest postać Mędrca, Starca i Mentora.

W każdym zamkniętym społeczeństwie
żyły Wiedźmy, Szeptuchy i Staruchy.
Te, które niejedno przeżyły,
i widziały niejedną śmierć.

Te, które poznały życie od podszewki
w ich najgłębszym znaczeniu. Bliskie im były:
brzydota, ból i cierpienie oraz druga strona medalu: radość,
miłość i piękno.

Cierpiały, kochały, przyjmowały porody, żegnały zmarłych i uzdrawiały.

Wiedźmy wiedziały więcej. Miały wykształconą intuicję,
polegały na przeczuciach i mądrości własnego doświadczenia, a ta
była wielowymiarowa i różnorodna niczym wachlarz przeżytych emocji.

CECHY WIEDŹMY: 
intuicyjność, mądrość, doświadczenie, wewnętrzny spokój, umiłowanie
przyrody, integralność ze światem, dojrzałość emocjonalna,
akceptacja tego co jest, refleksyjność, znajomość przyczyny i skutku,
cierpliwość, sprawiedliwość, bogactwo wiedzy o sobie i świecie.

W ten archetyp najczęściej wpisują się kobiety dojrzałe, starsze
i doświadczone na wielu poziomach. Nic dziwnego, że
wraz z wiekiem  (o ile mądrze kierowałyśmy życiem
i wewnętrznymi zasobami) powoli rozwijamy w sobie jej cechy.

Zostawiamy wówczas małostkowe sprawy i doczesne problemy,
porzucamy szaty archetypu KOCHANKI, MATKI lub DZIEWICY
i przywdziewamy eteryczne atrybuty emocjonalnej mądrości.

Z każdą kolejną zmarszczką i mądrze przekształconą a więc
zrozumianą emocją wpuszczamy WIEDŹMĘ do swojego serca,
pozwalając, by kierowała naszym życiem. Uczy nas ona
doceniać każdą emocję i widzieć jej skutki. Pokazuje jak korzystać
z błędów i porażek, uczy jak kochać, akceptować teraźniejszość,
dawać ale także i brać.

Niektórzy z nas jednak muszą przejść odwrotną drogę.
Od WIEDŹMY, ku małej, beztroskiej DZIEWCZYNCE (DZIEWICY).

Muszą rozwinąć Wewnętrzne Dziecko.
Zakosztować doświadczeń KOCHANKI.
Poczuć się waleczną AMAZONKĄ, która
rezygnuje z piersi na rzecz większej wygranej.

Najwyraźniej, to jest moja droga. Nauczyć się być dzieckiem.
Odpuścić kontrolę i pozwolić sobie na spontaniczną radość
i błędy młodości. Nie zmądrzeć, a zgłupieć.

Bo przecież prawdziwą WIEDŹMĄ jest ta,
która zgromadziła doświadczenia pozostałych kobiet
i zawiera w sobie jej wszystkie aspekty.


Przeczytaj:
Biegnąca z Wilkami, Clarissa Pinkola Estes
Kobieta bez winy i wstydu, Wojciech Eichelberger,
Boginie w każdej kobiecie, Jean Shinoda Bolen

Wszystko z Tobą w porządku!

 

Tydzień temu jadąc „ukochaną” komunikacją miejską i przeżywając istne katusze w pudełku pełnym ludzkich sardynek, gdzie dostępne były tylko miejsca stojące, moją uwagę przykuł długowłosy chłopak w czarnej bluzie z kapturem.

Podeszłam do niego i ustałam tuż obok siedzenia, które zajmował.
Siedział nieruchomo, wzrok miał wbity w książkę i wydawał się być pogrążony
w swoim własnym świecie.”Lubię go”, pomyślałam, próbując dojrzeć, co czyta.

Chwilę później stało się jasne dlaczego go polubiłam.
Swój zawsze pozna swego.
Chłopak czytał „Siłę introwersji” Arnie Kozak. 

CAM00837

Podziękowałam mu w duchu za to, że była nas dwójka- cichych samotników- w tramwaju pełnym rozwydrzonych ludzi a także za książkę, o której istnieniu nie miałam pojęcia. Do tej pory  o tej tematyce znana mi była tylko „Ciszej, proszę” Susan Cain.

W domu otworzyłam komputer i wpisałam tytuł w Google.
No tak. Nic dziwnego, że o niej nie słyszałam.
„Siła introwersji” została wydana dopiero kilka miesięcy temu.

Zalogowałam się na konto wojewódzkiej biblioteki publicznej, by sprawdzić dostępność tytułu. Szybkość z jaką publiczna biblioteka zamawia nowości wydawnicze zawsze mnie zachwyca!

Na drugi dzień miałam ją u siebie na biurku.
Towarzyszyła mi przy śniadaniu i przy obiedzie.
W tramwaju, w parku i w plecaku na rowerze.

Nie czytałam jej kompulsywnie, jak to zwykle mam w zwyczaju,
lecz delektując się każdym pojedynczym słowem.

Bo oto autor i psycholog, Arnie Kozak udowadnia, że introwertycy są światu tak samo potrzebni jak ekstrawertycy i że trudności jakie spotykają nas w życiu są skutkiem kultury stworzonej przez ekstrawertyczne i głośne społeczeństwo, których motywacją jest otrzymywanie nagród.

Ile razy czułeś, że „coś z Tobą jest nie tak”? Bo ja czułam tak przez całe życie.
W końcu przylgnęła do mnie etykietka czarnej owcy i nauczyłam się z nią żyć.
Ale jak cicha owieczka ma odnaleźć się w stadzie dzikich wilków?

Bo zobacz. Niemal wszystko co znasz jest stworzone przez ekstrawertyczne społeczeństwo (które ma nieco większą przewagę od introwertyków).

Żyjemy w w konsumpcyjnym świecie, pełnym centrów handlowych, głośnych i kolorowych reklam, reality show w którym wygrywają ludzie bardziej przebojowi i przebiegli a miejsca pracy zwane open space zabierają nam ostatnie resztki ciszy i przestrzeni.
Nic dziwnego, że czujemy się nie na miejscu! 

Arnie Kozak powtarza co drugi akapit: Wszystko z Tobą w porządku. Też jestem introwertykiem i wiem co czujesz. Co za ulga!

Ameryka i Europa są wybitnie ekstrawertyczne i nagradzają uwagą ludzi przebojowych, głośnych i zabawnych. Introwertycy zwykle giną w tłumie i często obrywa im się za bycie dziwakiem, który woli spędzić sobotni wieczór w domu z książką niż na towarzyskim spotkaniu w pubie.

Tymczasem wielu wizjonerów, naukowców i artystów było introwertykami.

Albert Einstein.
Clint Eastwood
Bill Gates
Fryderyk Chopin
Marcel Proust
Franz Kafka
Mahatma Gandhi
Karol Darwin
J.K. Rowling
Abraham Lincoln
Steven Spielberg
Julia Roberts
Maria Skłodowska-Curie

Żyjąc w ekstrawertycznym, pstrokatym świecie często dajemy sobie wmówić, że faktycznie coś z nami nie tak i że powinniśmy zmienić swój charakter. W ten sposób sami sobie nakładamy maski i uczymy się żyć w strefie pozbawionej komfortu. W strefie, która całkowicie nas wyczerpuje.

Nie wiem jak Ty, ale ja po godzinnej jeździe zatłoczonym tramwajem i dziesięciominutowym pobycie na zakupach w centrum handlowym muszę się zamknąć w pokoju i zdrzemnąć. Natychmiast!

Tymczasem zapominamy, że mamy coś, czego ekstrawertykom brakuje.
Możemy to wykorzystać w pracy, na rozmowach rekrutacyjnych a także w drodze do własnych celów. A są to:

determinacja
wytrwałość
zaangażowanie
cierpliwość
skupienie
wrażliwość
empatia
rozwaga
refleksja
uważność
umiejętne słuchanie

Gdybyśmy żyli w introwertycznym świecie, myślę że wszystko wyglądałoby inaczej.

Nie byłoby blokowisk.
Ludzie żyliby bez telewizji, w domkach jednorodzinnych, otoczonych naturą.
Zamiast wielkich korporacji, na rynku kwitłyby małe spółki lub jednoosobowe przedsiębiorstwa. Rynek lokalny by kwitł, podobnie jak szkoły medytacji, uważności, centra jogi i rozwijania samoświadomości.

System edukacji zachęcałby do rozwijania kreatywności i twórczego podejścia do życia; nie byłoby ocen, a handel rozwijałby się na zasadzie barteru.

Niestety te słowa to czysta utopia.
Pozostaje nam zatem pilnowanie własnej przestrzeni i rozwijanie asertywności.
Nie żyjemy w świecie sprzyjającym introwertykom, ale możemy decydować.

O tym z kim się trzymamy.
Jak spędzamy czas wolny.
Jak pracujemy.
Na co poświęcamy cenną energię (która z uwagi na to, że jesteśmy wrażliwi wyczerpuje się błyskawicznie).

Postanowiłam, że kupię książkę Arniego Kozaka i dam do przeczytania mojej rodzinie i znajomym.

Rodzicom, którzy wciąż się dziwią, że nie lubię spotkań rodzinnych i zakupów.
Znajomym, którzy wciąż pytają: „co tak milczysz?”.
I tym wszystkim, którzy mają pretensje że nigdy nie odbieram ich telefonów.
Oraz tym, którzy siedzą u mnie w mieszkaniu dłużej niż godzinę (po godzinie kontaktu jestem wyczerpana, a nie umiem ludzi wyrzucać).

Ale przede wszystkim kupię ja dla siebie.
Bo jak nikt inny, powinnam o siebie dbać w tym niełatwym dla mnie świecie.
I upewniać się, że mam wiele do zaoferowania, mimo że nie mam siły przebicia.
Chcę ją mieć, żeby zapamiętać: „ŻE WSZYSTKO Z NAMI W PORZĄDKU”.


Tytuł: Siła introwersji. Wykorzystaj swój potencjał.
Autor: Arnie Kozak
Wyd.: 
Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne
Rok:
2016
Stron:
262

Nie słodź mi, Kochanie

CAM00813


Uwielbiam Kasię Miller.
Jej książki wyleczyły mnie z wielu toksycznych pomysłów.
Na przykład z pomysłu, że kobieta może być szczęśliwa tylko wtedy, kiedy jest w związku.

I w ogóle z koncepcji, że kobieta MUSI mieć mężczyznę.
Bo nie musi. Choć fajnie jak ma.

Nie dlatego, że tak trzeba.
Nie po to, by udowodnić sobie, że jest coś warta.
Lecz dla miłej zabawy, satysfakcji i obopólnej radości.

Bo Kasia Miller przekonuje, że jesteśmy coś warte tylko dlatego, że JESTEŚMY.
Ze wszystkimi uczuciami, dołkami, łzami
i perwersyjnym śmiechem w publicznych miejscach.

Grube czy chude,
rude czy czarne,
płaskie czy biuściaste,
zgrabne czy koślawe.
Jesteśmy fajne!

Na pierwszy rzut oka, brzmi to jak tania psychologia
z wątpliwych poradników, prawda?
Lecz nic bardziej mylnego.

Psycholożka w swej czterdziestoletniej karierze zbudowała nie lada doświadczenie poparte przykładami klientów, którzy z jej pomocą wyszli na prostą.

Pracowała z alkoholikami,
kobietami skrzywdzonymi przez mężczyzn
prowadziła grupy wsparcia i warsztaty rozwojowe,
a także terapie indywidualne dla tych co chcą dotrzeć do własnej jaźni czerpiąc z jungowskiej psychoanalizy.

Gorąco popiera wszelką aktywność, wdzięczność i afirmację życia.
Zachęca kobiety, by były samodzielne i bezczelne.
By robiły to co, na co mają ochotę, łamiąc w ten sposób wszystkie zatęchłe, katolickie stereotypy „dobrych żon” i „cierpiętniczych matek”.

Jej książka „Bez cukru, proszę” burzy wiele mentalnych koncepcji.
Bo w niej, psycholożka odkrywa się całkowicie.

Pisze o swojej słabości do jedzenia i mężczyzn,
opisuje trudne życiowe zakręty, aborcję i próbę samobójczą,
jednocześnie zachwalając życie w całej jego prostocie.

Panią Miller można kochać lub nienawidzić.
Ona sama zdaje sobie sprawę jak różne uczucia wywołuje.
U osób skrajnych i kategorycznych nie wzbudza sympatii,
a u otwartych wyzwala lawinę miłości.

Bo czyż żywy przykład spełnionej choć jakże niedoskonałej kobiety nie jest nam najbardziej potrzebny? 

Od dziecka jesteśmy wychowywane w kulturze konsumpcyjnej, w której same często pełnimy rolę produktu:

piękne, z jedwabistym włosem,
opaloną cerą, w markowych butach,
zawsze gotowe, by mężczyzna nas pokochał i zaopiekował się nami.

I oto nagle mamy kogoś, kto przeczy wszystkim polskim stereotypom
bo udowadnia, że można być grubą, średniej urody,
pyskatą, bezdzietną i niezamężną
a jednocześnie szczęśliwą i spełnioną.

Życzę sobie i koleżankom więcej takich kobiet.
Terapeutek i terapeutów, którzy będą uczyć pacjentów zdrowego podejścia do siebie i życia.

Życia pełnego akceptacji na to, że JESTEM JAKA JESTEM.
I że to wystarczy bym siebie kochała.

A świat i inni ludzie? Nie muszą.
W pierwszej kolejności jestem dla siebie, potem dla całego świata.
Tak zaczyna się zdrowa relacja.

Kilka dni temu, gdy byłam w trakcie lektury, „Bez cukru, proszę”, pomyślałam sobie, że byłoby wspaniale zobaczyć Kasię Miller u Łukasz Jakóbiaka.

Lubię jego „20 metrów kwadratowych”.
Gościem programu był już terapeuta Rutkowski,
więc może warto byłoby mu wysłać prośbę o Miller?

O swoim pomyśle wkrótce zapomniałam,
a dziś logując się na youtube, dostałam miłą niespodziankę.
Kasię Miller u Łukasza w programie!

I jak tu nie wierzyć w to, co Jung nazywał podświadomością zbiorową?
Najwyraźniej te same potrzeby i pomysły mieszkają w wielu głowach
a wspólna przestrzeń pozwala je zrealizować.