Archiwa tagu: featured

Opowieści z Sopockiego Wzgórza

Choć data w kalendarzu wskazuje,
że lato wciąż trwa, to mam wrażenie,
że tylko umownie.

Świat o szóstej rano jest bowiem
otulony rudobrązowym
płaszczem Pani Jesień.

Czułam to już pod koniec sierpnia.

W powietrzu, które było inne.
Chłodne, rześkie, pachnące mokrą
ziemią i suchymi liśćmi, które
opuściły korony drzew.

Z ust zaczęła wydobywać się para.
Energia świata zwolniła, uspokoiła się,
i nawet ptaki nieco uciszyły swoje trele.

Tak jakby planeta przygotowywała nas
do głębokiej introspekcji.

Wejścia w siebie, by usłyszeć to,
co niewyraźne, co intuicyjne
i pełne zdrowej refleksji.

Czas zebrać owoce, które nagromadziłyśmy
od marca. Co to będzie?

Mądrość?
Cierpliwość?
Otwartość?
Szczerość?

A może gorzka prawda, że znów
przegapiliśmy coś ważnego?

Że znów za szybko.
Zbyt beztrosko,
z dala od intuicji, kreatywności i
własnych marzeń?

Teraz zobaczysz to
wyraźnie – kim się stałeś.
Kim jesteś i po co.

Kocham Jesień.
Czuję, że jestem Jesienią
i byłam nią od zawsze.

Tak. Gdybym miała być jedną
porą roku, zdecydowanie
byłabym właśnie nią.

Nigdy nie mogłam pojąć, dlaczego
ludzie świętują nadejście Wiosny,
ale nigdy Jesieni.

Przecież to tak doskonały czas.
Tak piękny i potrzebny.

Czas jabłek.
Czas gruszek.
Czas śliwek.

Okres barw pełnych dawnego słońca.
Czas chłodu, który ożywia i kurczy.

Może dla mnie to oczywiste, że
witam Jesień z otwartymi ramionami, bo
refleksja, cisza i „powolność” są mi bliskie.

Są czymś, co znam od dziecka.

Melancholia jest piękną muzyką,
która łagodzi nerwy i emocje.
Jak kołyska z miękką kołderką,
która napełnia poczuciem bezpieczeństwa.

 

20190904_082416

Czasem słyszę ludzkie narzekania.

Że przyszła Jesień. Że jest mniej słońca,
pada deszcz, a im nic się nie chce i
najchętniej spędziliby miesiące pod kocem.

Cóż, może właśnie po to jest Jesień?

Żeby wrócić do siebie.
Do tego kim jesteśmy naprawdę i
jaka jest nasza prawdziwa natura.
Bo pęd nią nie jest na pewno.

Ja sama robię się melancholijna
i powolniejsza. I wspaniale mi z tym,
bo czuję, że nareszcie mogę przestać walczyć.

Nareszcie jestem sobą.

Refleksyjną. Nieco zamyśloną.
Niekiedy smutną, niekiedy rozmarzoną.

Roztańczoną w tej wspaniałej,
pachnącej deszczem błogości.

Świat cichnie. Pustoszeje.
Idzie do środka. Nareszcie
możemy się spotkać.

Wychodzimy z Luną
rano na spacer.

Jest mokro i spokojnie.
A pod naszymi stopami
Pani Jesień rozkłada złoty
kobierzec z liści topoli i brzóz.

Wciąż zdejmuję buty i wędruję
przez kwadrans na bosaka.

Ziemia jest chłodna, wilgotna
i ciepła jednocześnie.

Pełna życia, nasiąknięta wszystkimi
życzeniami, które ludzie posyłali
latem w jej stronę. Oto w końcu modlitwy
zostały wysłuchane i pełna jest wody.

Mogę tak chodzić godzinami.
Pasuję tu idealnie. A gdy wracam do domu,
Jesień wciąż mi towarzyszy.

W szyszkach które znoszę,
w żółtych liściach, które wkładam do
ulubionych książek.
W deszczu stukającym za oknem.

Otwieram okno, by poczuć ten mokry zapach,
zapalam świeczkę, zaparzam herbaty i otwieram
słoik śliwkowych powideł.

Piszę.
Śpiewam.
Otulam
się kocem.

I patrzę za okno, dając się ponieść tej
błogiej kontemplacji, że wszystko jest po coś.

Że smutek i radość, narodziny i śmierć
bycie i przemijanie, wzrost i marność są tym czym są.
Ot naturalny rytm życia w ruchomym kole egzystencji.

Cykliczność. Coś co bliskie jest
każdej kobiecie.

Przychodzimy na chwilę, by stać się najlepszą
wersją siebie- utkaną z marzeń, lęków i pragnień.
A potem odchodzimy ustępując miejsca kolejnym.

Ale przecież w Przyrodzie nic nigdy nie ginie.
Po Zimie nadchodzi Wiosna.
Po śmierci, odrodzenie.

20190908_124036.jpg

Indywidualizm vs. Wspólnota. Jak to pogodzić?

Zupełnie niedawno uczestniczyłam
w wyjątkowym wydarzeniu przygotowanym
dla jednej z naszych kręgowych kobiet.

Ola już za kilka tygodni po raz
pierwszy  zostanie mamą.

Żeby móc celebrować ten magiczny czas
spotkałyśmy się w przy ognisku – każda z
podarkiem i życzeniami na nową drogą życia.

Bo przecież dla kobiety to swoista brama.
Oto kończy pewien etap.

Jakaś część niej umiera i zaczyna się nowa.
Kolejny etap życia z którego nie ma powrotu.

Teraz zmieni się wszystko i będzie trzeba
uczyć się siebie i świata na nowo.

Macierzyństwo. Etap, w którym była większość
kobiet, a jednocześnie przestrzeń, w której trzeba
poruszać się po omacku, bo w tej nowej roli często
zostajemy zupełnie same.

SIŁA WSPÓLNOTY

Podczas tych kilku godzin spędzonych na łonie natury
przy ognisku, wśród kobiet z którymi spotykam się
od kilku miesięcy zobaczyłam Olę raz jeszcze.

Spokojną.
Szczęśliwą.
Wdzięczną.
Wzruszoną.
Bezpieczną.

Gdy na drugi dzień rozmawiałyśmy
przez telefon, powiedziała:

„Czułam się tak, jakbym
miała drugie wesele”.

To jest właśnie siła Siostrzeństwa.
Siła Wspólnoty.
Moc bycia częścią większej całości.

To dla mnie nowość, bo od
dziecka unikałam wszelkich grup.

W dorosłym życiu po raz pierwszy
odkryłam w sobie potrzebę przynależności,
dopiero gdy przekroczyłam próg 20 lat.

Wtedy po raz pierwszy zaczęłam doceniać to,
co daje wspólnota.

Nareszcie mogłam wziąć
na siebie jakąś rolę –

być potrzebna.
Ugotować.
Zaparzyć herbaty.
Stworzyć przestrzeń.
Lub po prostu być obecna.

Szybko jednak odchodziłam
bo zawsze coś mi nie pasowało,
czegoś brakowało, coś zgrzytało.

Dopiero niedawno
zrozumiałam co to jest.

Silny indywidualizm.

Olbrzymia chęć stanowienia odrębności.
Nie boję się tego napisać – również egoizm.

Pojawił się wewnętrzny konflikt.

Bo jak pogodzić potrzebę bycia sobą
i dawać sobie to, co JA potrzebuję, gdy
często stoi to w opozycji do NAS?

POTRZEBA SAMOTNOŚCI

Ten kłopotliwy konflikt wyraźnie zarysował się
w trakcie Zgromadzenia Wszystkich
Kręgów Kobiet na Śląsku.

Spędziłam tam pięć dni i pięć nocy.

W kilkuosobowym pokoju. Na wydarzeniu,
w którym brało udział 60 kobiet, na grupowych
warsztatach, jedząc posiłki we wspólnym towarzystwie.
Od wczesnego rana do późnej nocy – kobiety.

Nie było dokąd uciec, choć
chęć ucieczki pojawiała się kilka
razy na dobę.

Gdy było trudno,
po prostu oddychałam.

Wytrzymywałam.
A czasem nie.

I wtedy chodziłam przez godzinę sama
po wielkim lesie, żeby nabrać dystansu
i naładować nawykowe baterie,
które pragnęły samotności.

Po powrocie, o dziwo
nie mogłam się odnaleźć
w pustym mieszkaniu,
gdzie mieszkam tylko z psem.

Gotowałam, choć nie miałam
kogo karmić. W wielkim imbryku
stygły litry herbaty, a blaszkę jabłecznika
rozdałam sąsiadom.

KONFLIKT

Myślałam, że wrosłam w społeczność.
I że będzie już tak zawsze

Ale nie. Konflikt znów się pojawił
na przedporodowym kręgu Oli.

Mijała trzecia godzina wspólnego
wydarzenia. Zaczęłam się wiercić.

Że już czas na mnie.
Że jestem zmęczona
bo nie spałam cztery noce.

Że chętnie bym wstała i poszła,
no ale nie mam latarki,  a trzeba
przejść przejść przez ciemny las.

Poza tym dziewczyny mnie nie lubią.
Przecież widzę jak na mnie patrzą.
Z jakąś pogardą. Antypatią.

Zauważyła to jedna z Kobiet.

Akurat ta siostra widzi znacznie więcej niż
chciałoby się pokazać.

„Czuję w tobie jakiś zgrzyt – powiedziała –
To jakieś pęknięcie między twoją
indywidualnością, a potrzebą bycia w grupie”

Trafiła w samo sedno.
Wyprojektowałam uczucia
na inne kobiety, przypisując im:

nieakceptację
antypatię
gniew.

Zdanie sobie z tego sprawy
przerwało błędne koło.
Mogłam się rozluźnić.

Owszem, jest we mnie konflikt, który
być może nie da się rozwiązać nigdy.

Niech sobie więc będzie w tle, a ja nadal
będę robić swoje.

Będę chodziła na kręgowe spotkania kobiet.
Będę jedną z tych, w której inne będą mogły się
przejrzeć, by zobaczyć własne zgrzyty i konflikty.

I pewnie po to tam jestem.

Nic nie jest bardziej
rozwijające niż bycie we wspólnocie.

Tu nie ma miejsca na ego.
Tu liczy się dobro kolektywne.

Żeby coś pomogło NAM,
a nie tylko mi. Żeby coś karmiło NAS, a
nie wyłącznie moje potrzeby.

Owszem, będę zdarzały się chwile, że
przez to zjem mniej. Dostanę mniej.
Nie wyśpię się. Zabraknie mi.  Będzie mi
niewygodnie i nie po mojej myśli.

vin

PATCHWORK

Bo skoro grupa będzie miała więcej,
i lepiej, to i ja nie mogę przegrać.

Bo przecież jestem jej częścią – jedną z
miliona komórek w jednym, wspólnie
oddychającym organizmie.

Kojarzycie taki film z Winoną Ryder,
o tytule „Skrawki życia”?

Symbolicznym motywem
przewodnim i tłem opowieści był
patchwork robiony
przez kilka pokoleń kobiet.

Patchwork to wielka narzuta na łóżko uszyta
ze skrawków całkowicie różnych materiałów.

Jego tworzenie często pełni rolę
kobiecego rytuału.

Kobiety w różnym wieku i w różnych etapach życia
zasiadają w kręgu i każda dokłada własny skrawek –
doszywa go do pozostałych, tworząc mozaikę
faktur i kolorów.

To taki symbol jedności.

Każda z nas jest inna, każda ma własny,
niepowtarzalny charakter, wady i zalety.

Każda ma własne doświadczenia, obawy
i pragnienia. Mimo to, a może właśnie dlatego –
dokłada własny skrawek, tego kim jest.

Może nieco postrzępiony.
Może nadto wytarty, brzydszy
od pozostałych.

Ale jakie to ma znaczenie?

W końcowym rezultacie będzie tylko
kolorową łatką w wielkiej patchworkowej narzucie,
która spełni swoją rolę. I będzie pasować idealnie.

KOLEKTYWIZM VS. INDYWIDUALIZM

Kiedyś myślałam, że duchowość polega
na życiu w pojedynkę. Na odosabnianiu się,
by spełnić potrzeby głębokiej introspekcji.

Teraz myślę o tym zupełnie inaczej.

Dziś widzę samotność jako drogę ucieczki
i karmienia ego, tym co wygodne
a przede wszystkim bezpieczne.

Nie mówię, że samotność
nie jest potrzebna. Bo jest.

Czasem dobrze jest odejść,
by nabrać dystansu i pogadać ze sobą.

Ale dziś myślę, że prawdziwy rozwój
wydarza się we Wspólnocie.

W tym, że w drugiej kobiecie widzę,
co u mnie zgrzyta, lub wymaga przepracowania.

W nauce pojednania i wybaczania mimo
totalnej odmienności czy różnych zdań.

W grupie znajduję w sobie te cechy,
które miałam głęboko wyparte w
nieświadomości, a które
zachwycają/denerwują
mnie w innych osobach.

Poza tym niesamowite jest to,
jak bycie częścią jednej z grup
wpływa na bycie częścią wszystkich
pozostałych wspólnot.

Rodzinnej.
Zawodowej.
Duchowej.

I jak kontakt i praca z kobietami
w obrębie tej jednej wspólnoty uzdrawia
kobiecość i relacje z innymi kobietami.

Babcią, która krzyczała.
Mamą, która nie akceptowała.
Siostrą, która unikała.
Terapeutką, która wkurzała.
Koleżanką, która o mnie zapomniała.

To taki efekt domina.
Naprawa relacji z jedną osobą
która pełniła rolę archetypu
przewraca kolejne cegiełki.

I wtedy zadziewa się zmiana.

 

Świat jest wielki, a ja malutka

Jest taka przypowieść o starożytnym filozofie,
spisana przez jezuickiego duchownego,
Anthony’ego de Mello.

Nosi tytuł „Sokrates na targu”.

Jest mi bliska- bo pokazuje jak bardzo
lgniemy do tego, co materialne. I jak
trudno jest porzucić pomysły, że czegoś
wciąż nam brak.

SOKRATES NA TARGU

Będąc prawdziwym filozofem, Sokrates wierzył,
że człowiek mądry będzie instynktownie
wiódł skromne życie.

On sam nie nosił nawet butów;
jednakże stale ulegał czarowi targu
i często tam chodził, żeby popatrzeć na
te wszystkie wystawione towary.

Kiedy jeden z przyjaciół zapytał go,
dlaczego tam chodzi, Sokrates powiedział:
„Uwielbiam odkrywać, bez jak wielu rzeczy,
jestem doskonale szczęśliwy”.

***

Jak często łapię się na tym, że potrzebuję
tego i tamtego.

Że trzeba zmienić oprawki okularów,
dokupić obrazy do skromnego mieszkania,
żeby nie wydawało się takie skromne.

Och, i kupię sobie pierścionek z wizerunkiem
wilka, bo to moje duchowe zwierzę.

I zrobię sobie tatuaż. I zmienię firanki.
Chyba potrzebuję butów.

Rodzice zawsze mnie uczulali, że
porządna dziewczyna musi mieć
porządne, nieschodzone buty. Tak.

Idę kupić buty. W zasadzie nie mam
pieniędzy, ale buty muszę mieć.

UCIECZKA OD TU I TERAZ

Czasem mija sporo czasu zanim złapię się
na tym, że całkowicie odpływam.

Że uciekam od chwili obecnej i
próbuję w jakimś stopniu siebie
ulepszyć.

Bo przecież jestem tak
cholernie niedoskonała.

Tak bardzo zwykła na tle wszystkich
opalonych ludzi z nienagannym zgryzem.

Tak. Przyznaję. Bywa, że się porównuję.
Podświadomie.

To coś, jak zapalnik, który włącza się w momencie, gdy
przeglądam social media. A wierzcie lub nie,
ale muszę robić to często z uwagi na charakter
mojej pracy.

Pracuję w portalu internetowym
i bycie „na bieżąco” w życiu gwiazd
jest obowiązkowe. Skąd tu się wzięłam?

Co ja tu właściwie robię?

Zastanawiam się będąc w pracy
i klikając w kolejne Instagramy gwiazd
które jednego dnia są w Zanzibarze, a kolejnego
w Prowansji.

Pozują przy tym topless, lub chwalą
się nowym modelem kabrioleta tudzież sukienką
za miliony monet od #ochyiachyprojektanta.

WIARA W KŁAMSTWA CYWILIZACJI

Serio. Skąd ja tu się wzięłam?
Co ja tu właściwie robię?

Ale żeby nie było, że zwalam wszystko
na robotę. Bo życie jest jakie jest.

Czasem jedyne, co mogę zmienić,
to własne nastawienie do tego co robię.
I uleganie lub odmowa lgnięciu.

A tymczasem lgnę. Lgnę jak mucha
do tego co słodkie i lepkie.

Znam ten nawyk i wiem skąd się wziął.
A wziął się z poczucia bycia gorszym.

Jakby tego było mało, świat Zachodu
pomaga w utrwaleniu tego pomysłu.

Reklamy, billboardy, seriale i muzyka
karmią nas śmieciową informacją, że
aby zasługiwać na miłość musimy być jacyś.

Piękni.
Atrakcyjni.
Nienaganni.
Wyprasowani.

Jeśli masz 34 lata, w szafie masz tylko
cztery sukienki, a wszystkie pochodzą
z koleżeńskiej”wymianki” wiedz, że
jesteś gorsza.

Jeśli pozwalasz włosom rosnąć, tak
jak same tego chcą, nie farbujesz i
pozwalasz siwym kosmykom przebijać
się przez burzę rdzawych loków, wiedz,
że jesteś niechlujem lub kobietą „niezadbaną”.

Jeśli masz krzywy zgryz.
Nie masz samochodu.
Twoja kuchnia wygląda jakby powstała
za czasów Gierka…

Jeśli masz stary plecak,
któremu urwała się sprzączka,
jeśli Twój pies ma przybrudzone szelki,
jeśli chodzisz w dżinsach piąty rok…

Wiedz, że nie masz żadnej wartości.
Jesteś gorsza. Nieadekwatna. Nieprzystająca
do wymogów współczesnej kultury.

Więc wstydź się!

Wstydź się tak mocno i tak długo,
aż w końcu ulegniesz. Kupisz.
Zdobędziesz, zapożyczysz się, ale
przynajmniej będziesz przynależeć.

minimalist

„THE MINIMALIST”

Pamiętam, że w ubiegłym roku
obejrzałam dokument „Minimaliści”.

Po filmie oddałam do Caritasu pięć (!)
worków starych ubrań, a do Inicjatywy
Społecznej trafiły trzy wielkie kartony książek.

Film zainspirował mnie do tego,
co musiało się stać, bo byłam w trakcie
przeprowadzki.

Albo inaczej – byłam tymczasowo bezdomna
i pomieszkiwałyśmy z psem tu i tam,
w zależności od możliwości.

Nagle, bez tych wszystkich „gratów”
poczułam się lżej.

Pozbyłam się tożsamości.

Książek, które czyniły mnie „mądrą”,
ubrań, które czekały na każdą okazję.
Dupereli, które kupiłam nie wiedząc po co.

Miesiące życia na kartonach
udowodniły, czego naprawdę mi potrzeba.
Odpowiedź brzmiała: bardzo niewiele.

Podczas miesiąca spędzonego na
poddaszu u koleżanki pięć z siedmiu
kartonów nie rozpakowałam nigdy.

A więc ich zawartość
była całkowicie zbędna.

A przy tym tak ciężka,
przywiązująca,
obarczająca.

Na nowym mieszkaniu nauczyłam się
żyć trochę inaczej.
Staram się mieć minimum:

mebli
ciuchów
garnków
kubków
książek
czy ozdób.

Doszło do tego, że całkiem
niedawno ktoś zapytał z wyrzutem,
jak mogę żyć w „takich warunkach”,
czyli (zbyt) niskim jak
na człowieka Zachodu przystało standardzie.

I to był właśnie ów zapalnik.
„Jesteś gorsza”.

adventure-black-and-white-boat-910213

PEMA CZIEDRYN

Całkiem niedawno zaczęłam
czytać książki pewnej buddyjskiej
mniszki, Pemy Cziedryn.

Ta 70-letnia Amerykanka jeszcze jakiś czas temu
wiodła żywot typowy  dla Amerykanów
z zamożnej klasy średniej.

Miała piękny dom, wielki ogród
delikatną, chińską porcelanę,
i meble jak z żurnala.

A więc wszystko tak,
jak być powinno.

Do czasu.

Do tej pamiętnej chwili,
gdy popijając herbatę w zadbanym ogrodzie
jej mąż oświadczył, że odchodzi do innej kobiety.

Można przyjąć, że właśnie ta chwila
była pierwszym momentem przełomowym
w jej życiu – przebudzeniem ze snu.

Niedługo potem zostawiła wszystko,
co miała – przyjęła mnisie ślubowania
i zamieszkała w buddyjskim klasztorze.

Nie twierdzę, że to jedyna słuszna droga
do realizacji ludzkiego potencjału.

Twierdzę natomiast, że uzmysłowienie sobie, że
wszystko przemija, a żaden przedmiot czy
ambicja niczego nie dodadzą do naszej doskonałej
natury są kluczem do zrozumienia życia.

Są jak znak STOP, który każe zastanowić się,
czy abym na pewno obrała dobry kierunek?

Od tamtej pory, czyli mniej więcej trzydziestu lat,
Pema Cziedryn przestała mieć na własność cokolwiek.

I jednocześnie, jak sama opisała w jednej z książek,
po raz pierwszy w życiu doświadczyła czym jest szczęście.

ZERO WASTE

Łatwo jest czytać o wielkich bohaterach,
którzy zmieniają życie w mgnieniu oka.
Trudniej jednak spotkać kogoś takiego, kto
na prawdę inspiruje do działania.

Daję jednak słowo,
że tacy ludzie istnieją.

Dwa miesiące temu uczestniczyłam
w spotkaniu osób zainteresowanych
filozofią „Zero Waste”.

Poznałam na nim 40-letnią kobietę,
która nie tylko wierzy w tę modną filozofię.
Ona naprawdę nie marnotrawi niczego.

Jej szafa składa się z 20 ubrań, sama robi
kosmetyki do mycia ciała, a ostatni raz
kupowała coś do jedzenia
kilka miesięcy temu.

Dodam przy tym, że dziewczyna
jest dość słusznej postury. Jak to możliwe?

Jedzenie miała z supermarketów, które
każdego dnia w godzinach nocnych jest
wystawiane na śmietnik.

Bo banany mają kropki. Bo uwiądł liść kapusty.
Bo pękło jajko i zalało resztę opakowania.
Można wyliczać bez końca.

Uwierzyliśmy, że wszystko ma krótki
termin przydatności do spożycia.
I jedzenie, i ciuchy i samochody.

Dzięki temu gospodarka się kręci,
a wraz z nią rabunkowa eksploatacja
naturalnych zasobów, które są wyczerpywalne.

astronomy-dark-dawn-573238

MATERIALIZM BEZ KOŃCA

Czy życie w cywilizacji, która stawia
na zewnętrzne piękno i jednocześnie bycie
poza tym nurtem jest w ogóle możliwe?

Wierzę, że tak, bo wszystko jest kwestią
osobistych wyborów.

Obserwuję dziś z radością,
że coraz więcej świadomych osób podłapuje
trend „być” zamiast „mieć”, choć ostatecznie
nie wiemy w którą stronę to wszystko pójdzie.

Być może chodzi o to,
by było trudniej?

Może próba inwestowania w Umysł
zamiast w to, co przemijające ma boleć,
bo to ścieżka Duchowego Wojownika?

Bo jeśli życie stawia przed nami tyle
przeszkód, to i nasze mentalne mięśnie lepiej
się wykształcą i staną się przecież silne i mocne.

Świat jest wielki i zawsze taki będzie.

A ja jestem malutka i nigdy nie będę miała na niego
większego wpływu.

Dziś zatem zmieniam to, na co mam wpływ.
Zmieniam siebie.
Swoje podejście do świata.
Swoje podejście do myśli.

Przede wszystkim reakcje.

Zamiast pokryć cały świat miękką skórą,
przywdziewam miękkie buty. I idę naprzód.

Z siwymi włosami, krzywym zgryzem i sukienką
od koleżanki. Ostatecznie liczy się przecież to,
jakim jestem człowiekiem a nie co posiadam.

Życiowa ewolucja. Jak wybrać spośród wielu dróg?

Wielość, różnorodność, możliwości.
Jak wybrać to, co będzie nam służyć
w życiu bez popadania w skrajność?

Zawsze miałam z tym problem.
Nie z tym, że interesuje mnie tak wiele rzeczy.

Raczej z tym, że nie wypada.
Że być może powinnam się określić
i trzymać kurczowo jednej idei.

Bo przecież większość ludzi
tak robi – określa się.

OKREŚL SIĘ!

Jestem buddystą.
Jestem katolikiem.
Jestem joginem.
Jestem jungistą.
Jestem artystą.
Jestem pisarzem.
Jestem ateistą.

A ja? Dziś jestem buddystką.
Jutro czytam o szamanizmie.

Pojutrze tylko tworzę.
A za tydzień zgłębiam
filozofię i gimnastykę
starosłowiańską.

Kiedyś strasznie z tym walczyłam.

Starałam się na siłę trzymać jednej
filozofii, nawet jeśli nie bardzo mi służyła.
Albo co gorsza, mocno ograniczała.

Bywało, że modelowałam siebie jak plastelinę,
aby gdzieś pasować. Tu przycięłam, tam dodałam,
coś odrzuciłam, czegoś się wyparłam.

Niekiedy przycinałam
własne zapędy i potrzeby.

Innym razem podcinałam skrzydła, które chciały
frunąć ku temu co piękne, a niepraktyczne.

(NIE)DOPASOWANIE

Kilka lat temu przestałam to robić.
Przestałam przejmować się tym, że
pociąga mnie tak wiele spraw i idei i że
nie potrafię zostać wyłącznie przy jednej.

Bo będąc człowiekiem jestem
wielowymiarową istotą z bagażem
emocji, doświadczeń i potrzeb.
I lubię łączyć smaki.

Życie to proces i jedna wielka zmienna.

Jestem jak rzeka. Woda, która dziś jest we mnie
nie jest tą samą wodą, która płynęła wczoraj.
Dziś lubię zielony, a jutro niebieski.
Czy jest w tym coś złego?

Jeśli wciąż muszę się ograniczać i zmuszać
do całkowitego poddania się jednej filozofii
czy religii to znaczy, że zbłądziłam już dawno temu.

Bo przecież jestem w ruchu i
w nieustannej ewolucji. To co było dobre
dla mnie rok temu, nie oznacza że wciąż
będzie mnie karmić jutro.

ZMIANA GONI ZMIANĘ

Zmieniają się moje potrzeby, myśli, uczucia,
marzenia i ludzie wokół. Nie hamuję tego
– bo wiem że na tym polega naturalny przepływ.

A jego akceptacja to nic innego jak akt
miłości wobec samego siebie.

Poczułam, że chcę o tym napisać, bo
na co dzień spotykam wiele osób,
które katują się tym, że mają tak wiele
duchowych zainteresowań i próbują
z tym walczyć.

Jakiś czas temu ja sama miałam moment, że zaczęłam wątpić,
czy to w jaki sposób żyję, jest właściwe.

Byłam krytykowana.
Byłam osądzana.
Mówiono mi: zdecyduj się.
Mówiono mi: jesteś pomieszana.

Kilku znajomych wyrzuciło mnie z Facebooka,
za łączenie ze sobą kilku różnych filozofii.
Bo buddystce nie przystoi ufać astrologii.
Bo nauczyciel zabrania.

Ostatni rok był dla mnie wielką
radykalną nauką akceptacji siebie
i własnych wyborów, nawet jeśli
wydawały się być „błędne”.

AKCEPTACJA

Zaakceptowałam swój lęk. To, że się z nim budzę
i że kładę się z nim do łóżka.

Zaakceptowałam swój smutek, który
czasem odbiera siły i powoduje wewnętrzne kurczenie.

Zaakceptowałam samotność, którą czuję w grupie.
Zaakceptowałam też to, że zmieniam
poglądy i decyzje.

I że naturalnie przyklejam się do tego,
co pomaga mi na dany moment, bez pardonu
porzucając to, co dobrego dawało niewiele.

Akceptuję to, że po dziewięciu latach
praktyk buddyjskich, porzuciłam je dla
medytacji świeckiej, która nie posiada
ideologii.

Akceptuję, że zamiast wierzyć w to,
czego nie czuję, wybrałam wiarę w to, co
dla mnie całkowicie naturalne –
w mądrość Matki Natury.

Akceptuję, że porzuciłam relacje,
które mi nie służyły.

Że zostawiłam terapię, która kazała mi skupiać się
wyłącznie na negatywach zamiast szukać dobra wokół.

Akceptuję, że jestem niestała i zmienna.

Że mam w sobie tak wiele
ruchliwego powietrza. Że popełniam błędy.
Że niekiedy podejmuję „błędne” decyzje.
Że zawodzę.

Że szukam.
Że wciąż pytam.
Że zawsze idę za tym, gdzie ciągnie serce,
nawet jeśli słyszę: zdecyduj się w końcu.

Wybaczyłam sobie, że taka jestem.

Potrzebowałam sobie wybaczyć,
nawet jeśli to, co robię nikogo nie krzywdzi.
Bo tak mnie nauczono – wstydzić się i przepraszać.

Dziś widzę, że ta długa, kręta i zmienna droga
miała sens, bo zaprowadziła mnie do siebie.

I nie żałuję, nawet jeśli podwoiłam część trasy.
Bo za przewodnika obrałam ciekawość i chęć
eksplorowania wewnętrznej przestrzeni.

Być może zbłądziłam więcej razy
niż przeciętny, „określony” człowiek.
Być może przeszłam więcej kilometrów
a po kilku ścieżkach kręciłam się w kółko.

Akceptuję. Biorę to, co zobaczyłam,
co poznałam, co przeżyłam.

Dziękuję za to i napełniam się wdzięcznością.
A wspomnienia z dróg chowam do szkatułki
pełnej dojrzewających skarbów. Pewnego dnia
wyciągnę je na światło – bo będą odpowiedzią
na moje lub cudze pytanie.

Wielość dróg nie jest pomyłką
ale bogatym doświadczeniem.
Błądzenie, kluczenie, testowanie,
to nic innego jak szkoła życia i nauka
siebie w tym krótkim życiu.

Na koniec podzielę się jednym z moich
ulubionych cytatów, któremu pozwalam się
prowadzić gdy nie wiem co robić:

„Tylko ten, kto zaszedł w życiu za daleko
ma okazję przekonać się, jak daleko potrafi zajść”.

T.S. Elliot

 

Kręgi Kobiet. W drodze do siebie

A więc wróciłam.

Kto czytał ostatni wpis,
ten wie, że jechałam w okolice
Tarnowskich Gór na ważne dla
mnie wydarzenie.

Nie chciałam pisać wtedy o nim zbyt
wiele. Chciałam zostać z tym wszystkim
i nie rozmieniać uczuć na drobne.

Teraz mogę i chcę napisać więcej, bo
to, co miało się osadzić, już się osadziło,
choć doświadczenia wciąż będą we mnie
pracować przez najbliższe tygodnie.

Byłam na Zgromadzeniu Kręgów Kobiet,
które odbyło się po raz trzeci.

Ale może zacznę od początku,
bo pewnie nie każdy z Was
wie o czym mówię.

KRĘGI KOBIET – CZYM SĄ?

20190801_161421

Krąg to jedna z najstarszych form
tworzenia wspólnej przestrzeni dla ludzi
w różnym wieku, na różnych etapach życia i z
różnym doświadczeniem.

Krąg wywodzi się z pradawnych
tradycji plemiennych.

Członkowie plemiona regularnie spotykali się przy
ognisku i dzielili tym, co było dla nich ważne
na ten właśnie moment. Opowiadali własne
historie w bezpiecznej przestrzeni, która
nie znała krytyki.

Krąg Kobiet zawsze trzymała najstarsza z plemienia.
To ona rozpoczynała i ona kończyła.

Pełniła rolę „babci”, mądrej i bogatej w wiedzę staruchy,
która przeżyła wszystko, co było do przeżycia:

ból i rozpacz, śmierć i narodziny, radość
i obfitość, zgodę i niezgodę. Była głęboko
intuicyjna i żyła w zgodzie z własnymi cyklami.

To ona pilnowała zasad i czuwała nad tym, by nic
nie rozpraszało energii, która poruszała się w
tej świętej przestrzeni Kręgu.

PODSTAWOWE ZASADY KRĘGOWE

Podczas zasiadania w Kręgu bardzo ważne
jest zachowanie kilku zasad:

Po pierwsze, głos ma tylko ta osoba,
która trzyma przedmiot
uprawniający do mówienia.

Po drugie, podczas, gdy dana osoba mówi,
nikt jej nie przerywa i nikt jej nie ocenia.

Po trzecie, nie udzielmy sobie rad.
Nie komentujemy. Jesteśmy
słyszeniem i słuchaniem. Bo wszystkie
jesteśmy równe.

Cierpliwie czekamy na swoją kolej
i staramy się być całkowicie przytomne
i uważne na każdą z Sióstr zasiadającą
w przestrzeni Kręgu.

DŁUGA DROGA DO KOBIET

Kręgu Kobiet szukałam od dawna.

Zaczęło się cztery lata temu,
gdy zależało mi na znalezieniu przestrzeni,
w której odzyskałabym to, czego tak bardzo
brakowało mi przez całe życie.

Czyli innych Kobiet.
Bycia z nimi blisko.
Bycia częścią żeńskiej wspólnoty.

Przede wszystkim zaś, odnalezienia Kobiety w sobie,
bo zepchnęłam ją do ciemnego zakamarka psychiki twierdząc,
że jest zła, głupia, mściwa i płytka.

Ot stare, patriarchalne ale i współczesne
popkulturowe programy, które wypaczyły obraz
tego, co kobiece/żeńskie/pierwotne.

MOJA HISTORIA 

Wtedy, cztery lata temu
nie znalazłam żadnego Kręgu.

Może nie szukałam dobrze.
Może nie było mi dane znaleźć,
bo miałam wtedy jeszcze zbyt wiele
nieuzdrowionych ran, szkodliwych
programów umysłowych i zadr.

A może po prostu jeszcze wtedy
ta idea nie była zbyt popularna
na trójmiejskim obszarze.

W każdym razie, nieco zrezygnowana
przestałam szukać. Nie ma, to nie ma, trudno.

Międzyczasie robiłam swoje.

Czytałam książki o kobiecości i
o źródle żeńskiej mocy.

Medytowałam, ćwiczyłam jogę,
uczyłam się ajurwedy, chodziłam na
akupunkturę, zaliczyłam psychoterapię
z terapeutką, z którą weszłam w głęboki konflikt.

Doświadczyłam choroby i sama się z niej
wyleczyłam, rozstałam się z partnerem,
kupiłam mieszkanie…

W końcu przeprowadziłam się
do Sopotu i stało się.

Kręgi Kobiet przyszły do mnie same.

Okazało się, że wydarzenie odbywa się regularnie,
przy pełni księżyca w miejscu oddalonym od
mojego nowego domu zaledwie o 3 kilometry.

W lęku, z szalejącym od sprzeciwów ego,
w smutku i totalnym zmęczeniu poszłam na
pierwszy Krąg.

PIERWSZY KRĄG

To był marzec. Czas, który
okazał się być całkowicie
dla mnie przełomowy.

Osiem miesięcy wcześniej podczas
rozstania z partnerem przyrzekłam sobie,
że to będzie mój rok indywidualnych procesów.

Czyli dania sobie całkowitej uwagi, miłości
i akceptacji, których zawsze szukałam na zewnątrz.

20190802_145737

Obiecałam sobie, że nie wejdę w relację,
dopóki nie poznam kim naprawdę jestem.

Podczas tych ośmiu miesięcy uzdrowiłam
w sobie wiele ran, które
wołały o uwagę od dziecka.

Ale pewnych rzeczy nie mogłam
uzdrowić sama.

Potrzebowałam do tego Kobiet.

Bo to, co jeszcze było do uleczenia
to właśnie kobiecość – to, czego
w sobie nie odnajdywałam albo inaczej –
permanentnie wypierałam.

Skutkiem tego wszystkiego były choroby „kobiece”
i liczne konflikty z kobietami,
które powracały jak bumerang.

Drugą rzeczą, która wołała o uwagę była samotność,
która wynikała z unikania wspólnot.

A że jedną z moich najgłębszych potrzeb,
jest potrzeba przynależności,
możecie sobie wyobrazić
w jak wielkim konflikcie żyłam.

STARE PROGRAMY

Wiedziałam, że jest we mnie głęboki, przekazywany
przez pokolenia konflikt.

Przekonanie, że bycie
kobietą jest za karę.

Że bycie kobietą jest niefajne,
pełne poświeceń i że
zawsze wiąże się z bólem.

W marcu doszłam do ściany.

Tego problemu z kobiecością
nie przepracuję sama – pomyślałam.

Teraz albo nigdy.

Na Facebooku pojawiło się wydarzenie „Krąg Kobiet
w Sopocie”. Kliknęłam „wezmę udział”,
bo wiedziałam, że nie mam wyjścia.

Że to jedyna droga do ukochania
kobiety w sobie i naprawienia relacji z kobietami, które
nieświadomie krzywdziłam, odrzucając je za to,
jakie są: dzikie, seksualne, porywcze, emocjonalne.

Byłam podekscytowana i radosna.
I jednocześnie pełna obaw.

PIERWSZY KRĄG KOBIET

Poszłam.

Podczas trzech godzin siedziałam w kręgu
trzynastu pięknych i całkowicie różnych kobiet.
Przez chwilę trzymałyśmy się za ręce. Patrzyłyśmy
na siebie w totalnej ciszy, a potem się zaczęło.

Płakałam. Mówiłam. Słuchałam.
Śmiałam się. Poczułam się przyjęta.

Zaakceptowana. Wysłuchana. A co ważniejsze,
nie oceniona przez kogokolwiek. W każdej z
tych pięknych Kobiet przejrzałam się jak w lustrze.

W każdej historii usłyszałam swoją.
Dawną, już przeżytą. Aktualną.
I tą, która przyjdzie.

Od tej pory rzeczy zaczęły się
wydarzać lawinowo.

received_500515647377348

Najpierw zaczęły się pojawiać Kobiety.
Przyszły do mnie również te, z którymi miałam
nieprzepracowane konflikty.

Po dwuletniej przerwie, wróciła mi
miesiączka, a hormony wyregulowały się
same bez żadnej farmakologii. Wróciło libido.

Bywało, że płakałam nie wiedząc czemu.
Bywało, że tańczyłam nie wiedząc czemu.
Wróciło życie, ruch i rytm oraz oddech do brzucha.

ZGROMADZENIE KRĘGÓW W POLSCE

I dlatego, kiedy tylko dowiedziałam się
o Zgromadzeniu Wszystkich Kręgów Kobiet
zgłosiłam się jako jedna z pierwszych.

Pieniądze, urlop, emocje… To było nieważne.
Wiedziałam, że intencja i chęci mogą sprawić cuda.

Chciałam pojechać.

Chciałam poznać te piękne
Kobiety, które trzymają i organizują
Kręgi w całej Polsce.

Chciałam doświadczyć ich mocy i spojrzeć im
głęboko w oczy z wdzięcznością.

Najbardziej jednak pragnęłam być częścią
żeńskiego rodu/plemienia/grupy,
jakiejś większej całości, do której pasuję
naturalnie, bez konieczności udawania.

Myślę, że to bardzo głęboka
potrzeba wielu ludzi:

Potrzeba przynależności.

To dlatego tyle osób przyłącza się
do różnych wspólnot religijnych
czy społecznych.

Nie z poczucia misji, czy potrzeby wiary,
lecz z potrzeby bycia częścią większej całości,
choć tych pierwszych nie neguję, bo wiem,
że też bywają silne.

Chodzi mi jednak o to, że
w obecnych czasach zostaliśmy
odcięci od siebie nawzajem.

Mężczyźni są nauczeni rywalizacji
i zamiast współpracować, walczą ze sobą.

Kobiety, zamiast wspierać się w podobnych
drogach i pomagać w przechodzeniu
nowych cykli życia, widzą w sobie zagrożenie.

Nasze relacje bywają płytkie i małostkowe.

Rodzinne struktury rozpadają się.
Babki nie mają kontaktu z wnuczkami,
matki, rywalizują z córkami,nie celebrujemy
ważnych dla nas chwil.

Jesteśmy samotne podczas
pierwszej miesiączki.

Jesteśmy opuszczone i
bezradne po porodzie.

Umieramy w samotności, a
żegnanie przodków zostawiamy
obcym ludziom w czarnych kitlach.

Smutne.

20190802_151115 (1)

CZAS PRZEJŚCIA

Wyjazd na Zgromadzenie był ważny
i absolutnie konieczny, bo zbiegał się z końcem
mojego rocznego procesu – bycia ze sobą w relacji
i poznania siebie na nowo.

To był ważny ale i trudny czas, który
poświęciłam na zgłębienie kobiecości i na
wpuszczenie kobiet do swojego życia.

Na odkrycie kim jestem, nawet jeśli
odpowiedzią bywało słowo „nie wiem”.

Ten wyjazd potraktowałam symbolicznie.
Minął rok bycia ze sobą w głębokiej relacji.
Oto nastąpiło rytualne przejście.

Pożegnanie dziewczynki i
powitanie dorosłej Kobiety.

Świadomej siebie,
pełnej mocy, radości i
bycia blisko Natury.

Nikt mnie nie przeprowadził
przez rytuał stawania się kobietą
podczas pierwszej miesiączki.

Stało się dopiero teraz, w wieku 34 lat.

Podczas tych pięciu intensywnych dni,
podczas których codziennie zasiadałam
w kilku Kręgach z sześćdziesiątką Kobiet
spotkałam nową siebie.

Bałam się samotności.
Bałam się odrzucenia.
Bo zawsze tak się czułam
w dużych grupach:

niechciana,
gorsza,
słabsza,
nielubiana.

INICJACYJNA ZMIANA

A tymczasem zostałam przyjęta
ze wszystkim co miałam i czego nie miałam.
I zdałam sobie sprawę, że było to możliwe
z jednej prostej przyczyny:

To ja się zmieniłam.

Bo po raz pierwszy w życiu
przyjęłam siebie całkowicie,
zaakceptowałam i
ukochałam zamiast odrzucić.

Wracam inna.

Wracam pełniejsza.
Wracam szczęśliwa i pełna uczuć
oraz ich akceptacji. Osadzona w sobie.

Podczas tych pięciu dni przeszłam
kumulację i zakończenie procesów,
które trwały rok, może nawet lata.
Nie będę o tym pisać, bo to zbyt intymne.

Wiem tylko, że wydarzyło się wszystko.
I nareszcie poczułam się Kobietą.

Dziką.
Wolną.
Pierwotną.
Piękną.
I brzydką.
Kochającą.
Gniewną.
Radosną
w lęku
i smutku.

Po prostu – Kobietą.

 

 

 

 

 

Tak zwany chaos. Czyli czas (prawdopodobnie) wielkich zmian

„Martwię się o ciebie” – powiedział kolega
z pracy, z którym nie widzieliśmy się przez kilki dni.

Nie miałam potrzeby dopytywać, dlaczego
się martwi.

Wiedziałam, że on wie,
że widzi,
że czuje.

Bo należy do typu „szczęśliwych”
wrażliwców, którzy wyłapują z przestrzeni
znacznie więcej niż by chcieli.

Poza tym, ja sama od jakiegoś czasu martwię
się o siebie nieustannie.

I trochę sobie współczuję –
tej ponownej potrzeby surfowania
po falach chaotycznych emocji
i  bycia w miejscu, do którego
wcale nie chciałam wracać.

Jest to miejsce pełne wewnętrznych sprzeczności,
konfliktów wewnętrznych, pytań bez odpowiedzi oraz
konfrontacji z rezultatami własnego rozwoju.

A sprawy wyglądają tak:

Marzenia: Kilkukrotnie ostatnio sprzeciwiłam się
głosowi własnej intuicji. Wybrałam to, co
prostsze od tego, co trudne i rozwojowe, a czego
teraz konsekwencje ponoszę.

Praca: Wciąż pracuję w miejscu, które nie daje mi
ani spełnienia, ani pieniędzy, ani dobrych relacji.

Kasa na koncie oszczędnościowym:
Zero. Minus nawet.

Kobiece przyjaźnie: Brak.

Książka: Piszę po jednym zdaniu dziennie.
Czasem dwa. A potem odkładam na tygodnie,
bo nie mam ani weny ani pomysłu.

Mapa marzeń: Na jednej kupce
wciąż leżą niepoukładane wycinki z gazet,
a na drugiej stoją sterylne brystole i mazaki.

Czyli dupa.

Joga: Okazało się, że przez ostatnie dwa lata
była mi ucieczką. A wiem, bo ciało powiedziało „dość”.
A raczej wykrzyczało potężnym bólem.

(Zdrowie): Zapalenie mięśni biodrowo-krzyżowych
i nadwerężone lędźwie i smutny wniosek, że joga
zamiast być „praktyką uważności”
była odwracaniem od siebie uwagi.

Jakby tego było mało, w tym wszystkim
zaczęłam nieustannie popełniać błędy.
Milion błędów. W pracy. W relacjach.
w wydatkach, w żywieniu nawet.

I wszystko pogorszyło się
jeszcze bardziej.

Oto doszłam do ściany.

Pojawiła się pustka, bezcelowość,
niechęć i lęk jak góra. Tak. W tym stanie,
to właśnie lęk jest najbardziej namacalny.

I właśnie teraz, jak nigdy znów mam okazję
sprawdzić, czy kocham siebie ciut mocniej,
czy może jednak wciąż krzyczę, potępiam
i jedynie wymagam zamiast po prostu przytulić.

Jalaja Bonheim napisała kiedyś:

„Paradoksalnie, dochodzimy do pełni, tylko
akceptując to, co w nas najbardziej delikatne,
a czasami również to, co złamane.”

Widzę w tym prawdę i jej słowa bardzo ze
mną rezonują na ten moment życia właśnie.

Bo ten czas weryfikuje, czy rok bycia samej
czegoś mnie nauczył.

Czy stałam się dla siebie wsparciem i przyjacielem?
Czy potrafię akceptować siebie z mrokiem,
słabością i wadami? Czy może jednak lubię,
siebie tylko gdy wiatr wieje mi w żagle?

Choć bywają dni, że najchętniej schowałabym się
pod koc i tam przeczekała gorszy czas (i bywa, że
sobie pozwalam), to jednak z miłością dobrej matki
też popycham delikatnie do przodu.

Nie na siłę. Nie z przemocą.
Lecz z miłością. 

„Jedź na ten kurs dla kobiet w Tarnowskie Góry”,
mówię sobie.

„Wiem, że się boisz, bo nikogo
nie znasz, obce miejsce, finanse leżą, pustka
w środku, to nieważne. Jedź. Tak bardzo chciałaś”.

Więc, choć boję się, to jadę. Mam już bilet.
I miejsce w drewnianym domku.
Świadomie zrezygnuję przez tydzień z
dostępu do komputera, internetu i telefonu.

Tylko po to, by być naprawdę.
Ze sobą i z innymi kobietami.

Boję się.

Bo z tego miejsca nie ucieknę –
jest w głębokiej dziczy. Będzie niewygodnie,
będzie niekomfortowo i jeszcze bardziej przyjdzie
mi spotkać siebie.

Lękliwą. Samotną. W emocjach.

Mimo to, jadę. Robię inaczej niż robiłam
zwykle w takich chwilach. Bo moją normą
jest się chować i przeczekiwać.

Zawężać świat i umysł, zamiast poszerzać.
Ograniczać, zamiast wychodzić z szuflady.

A więc jednak coś mi dał ten rok bycia samej.
A jego zwieńczeniem będzie właśnie wyjazd.

Bo przecież rok temu bym nie pojechała.
Kupiłabym kilogram ciastek, zaciemniła okna
obejrzała głupi film a potem zapadłabym się
w kilkudniowy depresyjny letarg.

A teraz robię inaczej.

Minął okrągły rok,
kończy się symboliczny proces, więc jadę.

Bo przecież każda inicjacja
wymaga rytualnego finału.

Zaobrączkowania się.
Przyjęcia nowego imienia.
Odkrycia w sobie nowych cech.
Zrobienia odwrotnie. Jadę.

W bólu. Smutku. Niewiedzy.
Chaosie, Lęku jak góra. Wewnętrznej pustce.
Niepewności i rozedrganiu emocjonalnym-
jadę.

Nie dokądś. Ale do siebie jadę.

„Dzisiaj
Zrezygnowałam
Z uzdrawiania mojej traumy
Zrezygnowałam
Z praktykowania umiejętności
Stania się całą.
Dzisiaj zrezygnowałam
Z ewoluowania
W tą wiecznie nieuchwytną
Lepszą wersję siebie.
Dzisiaj poddałam się
Ranie miłości.
Przestałam wskazywać na nią
Patrzeć na nią
Łagodzić ją
Szczypać ją
Naprawiać ją
Wysubtelniać ją
Ukrywać ją
Wygładzać ją.
Zatrzymałam tą grę oddzielenia.
Wczołgałam się do jej wnętrza
I rozłożyłam ją w otwartość.
Zadecydowałam nosić ją jak suknię.
Zaakceptowałam moją totalną i całkowitą
Porażkę
Bycia czymkolwiek innym
Niż ja sama.”

~Maya Luna

 

 

 

Nasze fałszywe persony. Czyli dlaczego okłamujemy samych siebie

Czasami wydaje nam się, że mamy
ze sobą załatwione już wszystko.

Że jesteśmy poukładani, rozwinięci
a to w nas, co było uszkodzone,
wróciło do normy.

Jakaż to niespodzianka, gdy
pod wpływem kogoś lub czegoś
nagle otrzymujemy mocny feedback
o  naszym wspaniałym procesie.

I w minutę przekonujemy się, jak wiele
zostało jeszcze do zrobienia,
do zaakceptowania, do uzdrowienia.

I jak dużo mamy bałaganu.

I to takiego, którego
nie poukładamy nigdy.

Ot, druga strona monety
naszej „poukładanej”
i wyprasowanej osobowości.

Często widać to w relacjach
i w sytuacjach, które są poza
naszą kontrolą – czyli w zdarzeniach,
które przerażają najbardziej i generują
najwięcej trudnych emocji.

To wtedy łapię się na tym, że
naiwnie wierzyłam w  doskonale
wykonaną pracę nad sobą i
wieczną nagrodę za tę pracę właśnie.

W iluzję wiecznego szczęścia.

Przekonanie, że nie popełnię już błędu.
Że nie będę się bać, smucić, rezygnować i powtarzać
mało konstruktywnych programów.

A tu niespodzianka!

Pojawia się człowiek, przy którym
zdejmuję zbroję i nagle zalewają
mnie emocje. I znów jestem chaosem.

Roztrzepaną reszką zamiast  orłem,
który dumnie wypina prężną pierś.

Albo po miesiącu dobrej passy w pracy,
podchodzi ktoś i mówi: spieprzyłaś.

Robisz byle jak,
za wolno, za słabo,
za kiepsko, i w ogóle wszystko nie tak.

W tej jednej chwili mam jak na dłoni
cały swój rozwój, oświecenie i „skończony” proces.

Dupa, że tak się wyrażę.

Jest lęk.
Smutek.
I wewnętrzna krytyka.

Są słowa pogardy dla samej siebie,
wytykanie sobie i kulenie się ze strachu.

I to są właśnie sytuacje, gdy dostrzegam
jak wiele jest jeszcze do zrobienia.
I że ta praca nie ma końca.

Powiem więcej, rozwój nie jest liniowy.

Częstokroć przypomina sinusoidę, która
rzadziej zalicza góry niż doliny.

Czasem skłania nas, by cofnąć się o kilka kroków,
byśmy mogli zrobić potężny skok w dal.

Co nie oznacza, że się uda. Niejednokrotnie
przecież zaliczamy upadek twarzą w mokry piasek.

Wierzę jednak, że wszystko, co nas spotyka
ma jakiś ukryty cel, lub po prostu jest
manifestacją naszej wewnętrznej intencji.

Dlatego dobrze jest ją poznać.

Bo problemem jest, gdy naszym życiem
kieruje nieświadoma motywacja.
Np. ukarania siebie.
Potwierdzenia, że jesteśmy do niczego.

Tak jak mówiła babcia. Albo mama.
Albo ten mały chujek w liceum.

Sytuacje poza naszą kontrolą, mają na celu
właśnie wydobyć z nas to, co dalej
wolelibyśmy mieć w słodkim ukryciu.

To wtedy panikujemy. Chcemy
uciekać, gdzie pieprz rośnie.

Zrezygnować.
Poddać się.
Odwrócić wzrok.
Pójść łatwiejszą drogą.

Tyle, że wybranie prostszej drogi,
bywa często odwróceniem wzroku
od samego siebie.

Od tego, co we mnie:

trudne,
nieładne,
krzywe i nieuporządkowane.

Od tego, co słabe.
Niepoprawne.

A już na pewno nie nadające
się na Instagramy tudzież inne
miejsca, w których przedstawiamy swoje pozorne
i jakże piękne, wiecznie wesołe persony.

Jestem głęboko wdzięczna za to wszystko,
co mnie spotyka. Za krytykę w pracy. Za
trudnego człowieka, którego szczerze nie lubię
i za człowieka, którego lubię za bardzo.

Bo każdy z nich pokazuje mi
prawdę o tym, gdzie jestem.

A to, pozwala mi dotrzeć  do tych niechcianych
części siebie, które wciąż zamiatam
pod dywan pozorów.

To wtedy spotykam się z największymi
obawami i pragnieniami. Widzę, czego
chcę od życia i jak bardzo skręciłam nie
w tym kierunku co trzeba.

I co nawet ważniejsze – widzę swoją
ogólnożyciową intencję, która ten
kierunek nadała.

Teraz mogę zrobić trzy rzeczy.

Zostawić intencję, taką jaką jest. I zaakceptować.
Albo lekko przekształcić ją w sposób,
który zacznie mi służyć.

Mogę też wrócić  do punktu „zero” i zacząć
od nowa, z tą różnicą, że teraz wiem więcej.

Ok. A więc nie jestem doskonała.
Jestem niedoskonała. Nieuporządkowana,
w chaosie, w lęku i sprzecznych emocjach. To też ja.
To też moja natura i jedna z wielu twarzy.

Jednocześnie też wciąż jestem pełna życia. Wciąż pełna
oddechu i najlepszych, bo świadomych intencji.
A to oznacza na pewno, że…

wszystko jest możliwe, więc nie rezygnuję.
Przede wszystkim nie rezygnuję
z siebie. Z odkrycia tego, co wciąż głęboko ukryte,
bo czeka na pewien życiowy impuls, by wyjść z pudełka.

Czasem impulsem będzie człowiek.
Czasem praca. Często jakiś kryzys.

Do nas należy tylko jedno.
Nierezygnowanie. Bądźmy czujni, bo
nauczyciel czi się w tym, co niepozorne 🙂