emocjonalna czytelniczka

Od zawsze mnie zastanawiało skąd ludzie biorą pomysły na książki.
Załóżmy, że podczas inspirującego spaceru wpada pisarzowi  do głowy pewna myśl, która zahacza się o umysł i trwa tam nieprzerwanie aż wysiedzi złotą ideę. Potem pisarz każdego dnia o tej samej porze siada przy wielkim biurku i tak długo ów pomysł eksploruje aż powstaje z tego skończone dzieło, bagatela 500 stron. Czy to nie zdumiewające?

I wyobraźcie sobie, że tak jest z wieloma rzeczami.
Któż z nas nie słyszał o tym jak pewien farmer z zapadłej dziury wpadł na pomysł utworzenia aplikacji dla potencjalnych klientów skupujących od niego mleko? Albo o starej kobiecinie, która od zawsze rysowała prawosławne ikony, aż raz na bazarku przechodzący tamtędy właściciel galerii zaproponował współpracę?

Jestem pod wrażeniem tych małych, niepozornie zwykłych pomysłów; maluczkich pasji i zainteresowań którym ludzie się poświęcają tak zapamiętale  aż przestrzeń w prezencie podsuwa im sukces. Niby niechcący, przy okazji, ot wynagrodzenie za nadliczbowe godziny.

Może zatem nie trzeba umieć robić wielkich rzeczy, może wystarczy zwykła miłość do tych małych? Taki Adam Wajrak na przykład, kocha Puszczę Białowieską i dzikie zwierzaki. I na tej miłości wzrósł a wraz z nim „Wilki”, „Kuna za kaloryferem” i „To zwierze mnie bierze”. Ewa Złotowska z miłości do czworonożnych i małych dwunożnych nie tylko użyczyła głosu Pszczółce Mai, ale również opisała wszystkie historie własnych zwierzaków w książce „Największe miłości świata”. Kojarzycie dokument „Suger Man”?
Czyż Rodriguez nie był po prostu zwykłym włóczęgą śpiewającym z potrzeby serca?

Czemu poruszam ten temat? Bo bywam zbyt ambitna a przez to sfrustrowana, gdy ambicje nie stają się zmaterializowanymi faktami. Myślę, że jest nas więcej. Bo czy nie zdarzyło Wam się choć raz obudzić się z uczuciem, że chcielibyście być kimś innym? Większym, lepszym, mądrzejszym, bardziej przebojowym? Takim dajmy na to Josephem Conradem, który właśnie wydał „Lorda Jima”. Albo Jackiem Londonem, który mimo iż był z nizin społecznych osiągnął sukces i sławę. Albo nawet Kowalskim z Warszawy, starym znajomym z podstawówki, który właśnie spełnił kolejne (i uwaga!) Twoje własne, ukochane z dzieciństwa marzenie!

Nie tędy droga…
Dziś, z perspektywy paru już życiowych doświadczeń i czasu, w którym jestem obecnie (a ten wymaga ode mnie wzmożonej pracy i kreatywności) dostrzegam, że sens jest w robieniu tego, co własne. Nie udawaniu, ściganiu się z kimś, zazdroszczeniu, nie w iluzorycznych marzeniach i ucieczce w równie iluzoryczną przyszłość. Sens to robić swoje. Działać i kochać to działanie, bo nie ma głupich, lub zbyt prostych zainteresowań czy celów. Wszystko, co wykluwa się z głowy przyszło jako konieczny i naturalny prezent utkany z doświadczeń i emocji. Bo tym właśnie jesteśmy.

Tak więc po kolejnym inspirującym spacerze, w trakcie którego wcale nie przyszły ogromne inspiracje a jedynie małe, zwykłe idee zasiadłam do biurka by robić swoje. Robić to co znam tak dobrze jak potrafię, choć odbiega to od awangardy i mistrzostwa. W końcu, dopóki coś sprawia mi radość, jest właściwe i potrzebne, choćby tylko dla mnie samej.

Mój szósty zmysł kazał mi otworzyć oczy. Intuicyjnie czułam, że za chwilę zadzwoni budzik. Spojrzałam na zegarek. Za minutę alarm posieka jeszcze spokojne, nie rozedrgane żadnym ruchem powietrze. Jest wolna, pochmurna niedziela która nie wymaga niczego prócz beztroskiego lenistwa. Wstałam więc bez pośpiechu z ciepłego łóżka i zrobiłam śniadanie- kukurydzianą bułkę z tahiną, sałatą, bazylią i parówką sojową. Do tego kawa z ryżowym mlekiem, w kubku z ręcznie malowanym morsem.

W myślach jak mantrę powtarzam: to będzie dobry dzień. Przecież wszystko jest jak należy. Jestem młoda, choć nie naiwna. Niebrzydka, zgrabna. Jestem na studiach podyplomowych. Podyplomówka zawsze podnosi człowiekowi wartość, z pewnością. Mam bloga, uczę się, rozwijam; mam pracę, stały przelew co miesiąc, jestem świadoma i uważna. Naprawdę jest się z czego cieszyć. Więc dlaczego się nie cieszę?

Jakkolwiek układało się w życiu, od zawsze kochałam poranki i pokładam w nie wszystkie nadzieje, bo są najprostsze i niezobowiązujące. Jest zbyt wcześnie by się obawiać i zbyt wcześnie by się rozczarować. A przy odrobinie wysiłku wychodząc w niedzielny poranek na świat, można zakochać się w skromnej ciszy. Ulice świecą pustkami, na zaśnieżonych chodnikach brakuje śladów ludzkich stóp.

Na wędrówkę wzięłam psa koleżanki, Pioruna. Nie wiem jakiej jest rasy, nigdy nie byłam w tym mocna. Jest masywny, brązowy, ma uszy jak osioł Kłapouchy i ciągle się dziwi. Kiedy do niego mówię, marszczy brwi. I gdy widzi psa na pobliskiej ścieżce też się marszczy. Taki wiecznie zadziwiony życiem zwierzak. Mogłabym nauczyć się od niego najprostszego zachwytu.

Brakowało mi przyjaciela, dlatego go wzięłam. Pies nie pyta, nie ględzi, nie rozmawia o bzdetach, po prostu jest i szanuje ciszę. Porozumiewamy się przez dotyk. Zdejmuję grubą rękawiczkę i głaszczę go po ciepłym, gładkim grzbiecie. Mam uczucie, że życie tętni mi pod dłonią. Idziemy krok za krokiem a topniejący śnieg chrupie pod butami. Chrup. Chrup. Chrup.

Bez psa długo nie pociągnę. Jak ludzie w ogóle są w stanie przeżyć całe życie bez psa? Od dziecka zawsze towarzyszył mi czworonożny, włochaty przyjaciel, dzięki temu nigdy nie byłam samotna a i poznawałam miejsca zwykle niedostępne dla nieśmiałej, przerażonej dziewczynki. Poza tym kto jak nie zwierzęta oswoi nas z przemijaniem, podążaniem za instynktem, ze śmiercią?

Mimo całej ciszy i pustki wśród leśnych drzew poczułam dziś rano, że w taki sposób nigdy nie można być samotnym. Z psem nie ma samotności, ani z ptakami schowanymi w koronach drzew, których ostre gałęzie chwytają za kurtkę. Nie ma samotności, gdy spotyka się inne, zagubione dusze, które też szukają ciszy w lesie. Samotność nie istnieje w niedzielny, beztroski poranek, gdy jest zbyt wcześnie by się obawiać i zbyt wcześnie by się rozczarować.

Uwielbiam ludzi z pasją. 
Takich, którzy mają w życiu jakiś cel i misję. 
Lubię ich i wspieram, bo sama staram się iść we własnym kierunku, wybraną przez siebie drogą, choć nie zawsze bywa łatwo. 

Gdy widzę, jak inni zaczynają spełniać marzenia o własnym biznesie propagując szczytne a przede wszystkim zdrowe i alternatywne idee to moje serce rośnie a umysł wiernie kibicuje. Zakładający własny biznes, walczą o granty i dofinansowania, inwestują czas i pieniądze w coś, co od dawna tkwiło w ich sercu, choć nigdy nie ma gwarancji, że się uda. Bo jak pokazują minione lata- w naszym kraju dobry pomysł nie zawsze kończy się powodzeniem. Tym bardziej pasjonatów trzeba wspierać w odważnych wysiłkach.

Wege Stację odkryłam w grudniu, biegnąc w pośpiechu na SKM. Mój wzrok przykuł kolorowy szyld z warzywami i bajeczne kolory wnętrza. Czyżby remont starego wegetariańskiego baru?

Okazało się, że nie remont a coś zupełnie nowego. Wege Stacja została otwarta 19 grudnia 2015 roku przez pasjonatki: Hanię- wegankę i jej mamę, oraz przyjaciółkę Gosię, które wspólnie gotują i pieką wegańskie potrawy. Panie zatem podjęły się sporego wyzwania. Po pierwsze dlatego, że o ile wegetarianizm jest już popularny, o tyle weganizm wciąż jeszcze w Polsce raczkuje ( w świadomości statystycznego Polaka) a po drugie, miejscówka (Żabianka przy ul. Subisława SKM) nie jest najruchliwszym miejscem w Gdańsku.

Jedzenie jest smaczne, bo proste i domowe. Okazuje się, że weganizm nie odbiera przyjemności z jedzenia, wręcz przeciwnie. Gdy zapytałam Hanię co jest ich celem, odpowiedziała:  –Chciałyśmy pokazać, że ten rodzaj diety wcale nie jest gorszy od diety tradycyjnej. Krótka karta dań, opartych na sezonowych składnikach ma zapewnić świeżość i ceny dostosowane do przeciętnego obywatela (w tym studenta i seniora).

A dlaczego akurat kuchnia wegańska?

-Dlatego że weganizm jest mało rozpowszechniony i chciałyśmy stworzyć coś, czego nie ma na każdym skrzyżowaniu. Pokazać, że kuchnia wegańska wcale nie jest gorsza od kuchni typowo polskiej.

Bo nie jest gorsza, to oczywiste. Jestem żywym (i zdrowym) przykładem. A potrawy są smaczne i naprawdę w przystępnej cenie. Zupę krem można zjeść już za 3,50 zł,  kotleta czy naleśnika za 5 zł, a na deser uraczyć podniebienie sporą porcją słodkiego tofucznika (wegańską wersją sernika) również za 5 zł.

Ponadto w ofercie są także: burgery, szpinakowe ślimaczki, placki ziemniaczane z ziarnami, kotleciki marchwiowo- ryżowe, spaghetti, kotlety sojowe, sajgonki a także robione na miejscu mleko sojowe. Na potrawy trzeba chwilę poczekać, bo robi się je na miejscu, co dobrze świadczy o kuchni. Slow food w końcu znaczy bez pośpiechu, a i dzięki krótkiemu oczekiwaniu można nawiązać relację z miłą obsługą, która zawsze chętnie odpowie na wszystkie pytania a gości przyjmuje z uśmiechem.

Trzymam kciuki za Wege Stację z kilku powodów.
Po pierwsze wspiera i propaguje weganizm.
Po drugie jest zdrową i niedrogą alternatywą dla wszelkiego rodzaju sieciówek i barów mlecznych, których w Gdańsku jest pod dostatkiem, a jakość potraw nie zawsze służy zdrowiu z czego nie wszyscy nie zdają sobie sprawę- z faktu ignorancji lub zbyt słabego przepływu informacji.

Po trzecie, mimo trudów rozwinięcia własnego biznesu gastronomicznego panie zdecydowały się zaatakować rynek i nie poddawać się mimo różnorodnych warunków. Potrzebujemy marzycieli i pasjonatów. Niech pasja przejawia się również w zdrowej kuchni- dla dobra wszystkich istot. Tych dużych, jak i tych małych, bezbronnych w imieniu których przemówić może tylko człowiek.

A tu najdziecie ich fanpage: https://www.facebook.com/wegestacjagdansk/